Potrzeby zdrowotne ludzi starych wynikają z nakładania się na siebie
trzech czynników: fizjologicznego procesu starzenia się, odrębności patologii wieku
starczego oraz warunków socjoekonomicznych. Wszystkie te czynniki wymagają
zintegrowanej oceny potrzeb zdrowotnych i socjalnych, aby umożliwić jak najdłuższe
samodzielne bytowanie starego człowieka w jego naturalnym środowisku życiowym.
Powszechne prawo do ochrony zdrowia jest w Polsce gwarantowane przez konstytucję.
Jednakże obecne uregulowania prawne nie uwzględniają zachodzących procesów
demograficznych (starzenie się społeczeństwa) i nie zapewniają ludziom starym
odpowiedniej opieki zdrowotnej. Obecna struktura polskiej służby zdrowia uniemożliwia
prowadzenie zintegrowanej oceny potrzeb starszego pacjenta i ich zaspokajanie
w zakresie opieki zdrowotnej. Zbiurokratyzowane przepisy narzucone przez
Narodowy Fundusz Zdrowia ograniczają możliwość prawidłowego prowadzenia
diagnostyki i terapii geriatrycznej i są niezgodne z przyjętymi w cywilizowanym
świecie standardami opieki geriatrycznej. Poprawa tej sytuacji wymaga poszerzenia
wiedzy geriatrycznej wszystkich pracowników ochrony zdrowia (w tym także kadry
zarządzającej), obligatoryjne nauczanie geriatrii na wydziałach lekarskich Uniwersytetów
Medycznych, wykształcenie większej liczby lekarzy specjalistów geriatrii
i zorganizowanie odpowiednio dużej liczby placówek geriatrycznych (przychodnie,
oddziały szpitalne, kliniki geriatrii)
