"Kształtowanie się polskich badań religioznawczych w końcu XIX w. i na
początku XX w., było ściśle związane z paralelnym rozwojem innych dyscyplin
humanistycznych. Związki te wynikały zarówno z zależności teoretyczno-metodologicznych,
jak też organizacyjnych i personalnych. Ponieważ religioznawstwo nie
miało wówczas na ziemiach polskich statusu nauki akademickiej, zatem rzecznikami
jego rozwoju byli często samoucy, bądź też uczeni (przedstawiciele różnych
specjalności), którzy do religioznawstwa dochodzili z innych, samodzielnych już
nauk. Rzadko, kiedy całkowicie poświęcali się oni nowej dyscyplinie. Częściej starali
się godzić swoją specjalność z zainteresowaniami religioznawstwem, prowadząc
badania wycinkowe na styku różnych dyscyplin. Obok wielu polskich etnografów,
antropologów, socjologów, psychologów, archeologów, pedagogów historyków,
biblistów i językoznawców liczną grupę stanowili także polscy orientaliści."(...
