Recenzja: Łukasz Garbal, "Edytorstwo. Jak wydawać współczesne teksty literackie", Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011

Lutomierski, Marcin

Sztuka Edycji

Polish

Rec.: Ł. Garbal, Edytorstwo. Jak wydawać współczesne teksty literackie, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011

Akademicka Platforma Czasopism

115Szeroko i rozmaicie rozumiane edytorstwo zajmuje dziś istotne miejsce w dydaktyce aka-demickiej, głównie na studiach polonistycznych, bibliotekoznawczych i historycznych. Niemal w każdej większej uczelni studenci mogą wybierać specjalizację, a czasem nawet specjalność, edytorską tudzież edytorsko-wydawniczą. Niektóre ośrodki oferują również studia podyplomowe z tego zakresu. Czy wraz ze wzrostem – jak się wydaje – zaintereso-wania edytorstwem pojawiają się na rynku wydawniczym nowe tytuły o charakterze pod-ręcznikowo-poradnikowym? Odpowiedź zależy od typu i rodzaju edytorstwa, które mamy na myśli. Przedmiotem naszej uwagi będzie edytorstwo naukowe dzieł literackich. Początek XXI wieku przyniósł pewne ożywienie w tej dziedzinie: prof. Roman Loth zebrał i opubli-kował swoje wykłady i wydał Podstawowe pojęcia i problemy tekstologii i edytorstwa nauko-wego (Warszawa 2006), natomiast prof. Mirosław Strzyżewski wraz ze współpracownikami wznowił fundamentalną pracę prof. Konrada Górskiego Tekstologia i edytorstwo dzieł lite-rackich (Toruń 2011). W tym samym roku, choć nieco wcześniej, ukazała się książka  dr. Łukasza Garbala Edytorstwo. Jak wydawać współczesne teksty literackie (Warszawa 2011), której poświęcimy teraz nieco uwagi. Nadmieńmy, że jej autor jest polonistą, pracuje jako adiunkt w Instytucie Dokumentacji i Studiów nad Literaturą Polską Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie.Jak czytamy we wprowadzeniu: „wbrew pozorom edytorstwo tekstów współczesnych nastręcza wielu problemów, tym bardziej że wciąż pozostaje zaniedbane pod względem teoretycznym” (s. 11). Trzeba też podkreślić, że wcześniejsze podręczniki edytorstwa prak-tycznie nie podejmowały problematyki wydawania współczesnych dzieł literackich. Łukasz Garbal zmierzył się więc z niezwykle trudnym zadaniem ogarnięcia szerokiego tematu, a następnie podania go w przystępnej formie. Badacz-edytor zaproponował następujący układ swojego podręcznika: wprowadzenie, czternaście rozdziałów merytorycznych, aneks z wykazem przywoływanych w pracy edycji, bibliografia opracowań, indeks terminów użytych w książce oraz indeks nazwisk. Układ ten, a szczególnie duża liczba krótkich roz-działów, jest na ogół bardzo przejrzysty i ułatwia korzystanie z podręcznika1. Nie należy bowiem zapominać, że czytelnik (student) XXI wieku jest przyzwyczajony do lektury krótkich fragmentów tekstu, ubranych w odpowiednią szatę graficzną. Książka Garbala wychodzi naprzeciw tym oczekiwaniom: wywód jest podzielony na drobne (niekiedy nawet zbyt drobne) części i wzmocniony odpowiednią typografią książki: dużą ilością „światła” na stronie, wielkością i rodzajem czcionki, pogrubieniami wybranych słów w tekście, liniami oraz ikonkami w miejscach szczególnie ważnych, a także żywą paginą z tytułami rozdziałów Marcin LutomierskiEdytorstwo Łukasza Garbala – okiem dydaktykaPRZE GLĄDY  I SPRA WOZDA NIAMarcin LutomierskiSztuka Edycji 2/2012i tradycyjnymi przypisami zamieszczonymi pod tekstem głównym. Warto nadmienić, że podręcznik jest zaprojektowany w sposób harmonijnie łączący tradycję z nowoczesnością: wprowadza współ-czesne elementy graficzne, zachowując proporcje między formą a treścią pracy. Przyjrzyjmy się teraz zawartości merytorycznej książki. Wprawdzie Edytorstwo składa się z czternastu rozdziałów, ale można wyróżnić w nim kilka głównych kręgów tematycznych: najważniejsze zagadnienia edytorstwa naukowego (podstawy teo-retyczne) i wydawniczego (wskazówki praktyczne), edytorstwo współczesnych tekstów literackich (proza – w tym również publi-cystyka, korespondencja, wspomnienia – oraz poezja), edytorstwo współczesnych tekstów nieliterackich (rozmowy, wywiady, prace naukowe). Już sama lektura spisu treści nasuwa pewne wątpliwości. Trudno bowiem znaleźć uzasadnienie dla takiej oto kolejności rozdziałów, w której między fragmentem dotyczącym edytorstwa nowel i opowiadań a fragmentem na temat wydawania poezji znalazł się rozdział zatytułowany Współpraca z autorem – „wola autora” i „wola dzieła”. Wpływ cenzury. Błędy edytora. Czemu frag-ment ten nie został zamieszczony w miejscu, gdzie autor referował teoretyczne podstawy sztuki edytorskiej? Wątpliwości budzi rów-nież umiejscowienie rozdziału poświęconego problemowi moder-nizacji ortografii i interpunkcji w edycjach tekstów literackich. Być może autor chciał w ten sposób zaakcentować rangę tej kwestii. Wówczas byłoby to zrozumiałe. Nieuchronnie nasuwa się jednak pytanie: czy nie lepiej byłoby przybliżyć ten problem w pierwszej części książki, w sąsiedztwie innych rozdziałów dotykających za-gadnień ogólnych, niezwiązanych tylko z określonymi rodzajami czy gatunkami literackimi? Na pewno z dydaktycznego punktu widzenia należałoby oczekiwać takiego rozwiązania. Nieco frapująca jest obecność w pracy Edytorstwo. Jak wyda-wać współczesne teksty literackie rozdziału (wprawdzie krótkiego, bo pięcioipółstronicowego) o tematyce, bądź co bądź, dość od-ległej od tej zakreślonej w tytule podręcznika. Garbal zamieścił w swojej książce fragment Teksty naukowe (humanistyka a przy-rodoznawstwo). Autor przybliża tu podstawowe zasady przygo-towania do druku tekstów naukowych, zestawiając je (zasady) z tymi, które obowiązują edytorów utworów literackich. Mimo że wspomniany rozdział jest interesujący i przydatny w pracy edytorskiej, wydaje się luźno związany z tematem podręcznika, a także zbyt skrótowy. Szczególnie, gdy ma się w pamięci bardzo złożoną problematykę książki Leona Marszałka Edytorstwo pu-blikacji naukowych (Warszawa 1986), do której nota bene odsyła nas Łukasz Garbal. Nie są to jednak zarzuty wobec omawianego podręcznika, lecz jedynie pewne refleksje wywołane inspirującą lekturą. Dotyczą one również bibliografii zestawiającej prace na temat edytorstwa naukowego w ogóle (nie tylko – współczesnych tekstów literackich). Otóż, jej tytuł, Wykaz literatury – bibliografia edytorska w układzie chronologicznym, został niezbyt fortunnie do-brany, ponieważ sugeruje, że jest kompletny, tymczasem są w nim widoczne pewne przeoczenia. Chyba że mamy tu świadomy i celo-wy (choć, niestety, niezasygnalizowany) wybór autorski. Za braku-jące opracowania z obszaru filologii polskiej można jednak uznać m.in.: artykuł Zbigniewa Golińskiego Edytorstwo naukowe tekstów literackich. Stan obecny i potrzeby2, artykuł Tomasza Chachulskiego Tekstologia (edytorstwo naukowe) jako historia literatury3 oraz dwa tomy z serii „Problemy Tekstologii i Edytorstwa Dzieł Literackich” (t. 1, Toruń 2008; t. 2, Toruń 2010) pod redakcją Mirosława Strzyżewskiego. Powyższe uwagi, pytania i wątpliwości nie podważają fak-tu, że Edytorstwo Garbala to bardzo udana próba opanowania i uporządkowania skomplikowanej materii. Przypomnijmy jeszcze, że – właściwie rzecz biorąc – autor jest pionierem w tej dziedzinie. Omawiana książka wyróżnia się na tle innych podręczników swoistą trójwymiarowością. Po pierwsze, przybliża głównie zasady naukowego opracowania współczesnych tekstów literackich (na ogół bardzo klarownie, może nieco mniej w przypadku komenta-rza merytorycznego i edytorskiego). Po drugie, przywołuje i – co ważne – komentuje bogaty materiał egzemplifikacyjny. Po trzecie, nie jest to podręcznik li tylko na temat edytorstwa naukowego, gdyż zawiera sporo wskazówek dotyczących edytorstwa wydaw-niczego. W ten sposób krąg adresatów publikacji poszerza się o osoby zainteresowane opracowaniem stricte redakcyjnym (tech-nicznym) tekstów literackich i naukowych. Podręcznik Garbala może być z powodzeniem i twórczo wykorzystywany na zajęciach z zakresu tekstologii, historii edytorstwa naukowego czy opraco-wania redakcyjnego. Książka posiada także dodatkowe przymioty. Dzięki autoro-wi-detektywowi jej lektura staje się pasjonującą lekcją (w formie swoistych glos/przypisów) historii literatury polskiej XX wieku, odsłaniając kulisy powstawania, redagowania i wydawania wielu znanych i mniej znanych utworów. Ponadto Edytorstwo uczula czytelnika na rudymentarny, choć nieraz lekceważony, problem filologiczny, a mianowicie: zależność interpretacji od edycji, z której korzysta interpretator. I jeszcze jedna zaleta książki – jej język i styl. Podręcznik Garbala nie nuży i jest komunikatywny. Wywód odznacza się zwięzłością, klarownością i zarazem barwno-ścią, autor przytacza bowiem konkretne przykłady, komentuje je (posługując się nieraz określeniami typu: bolesne błędy), objaśnia nowe pojęcia i terminy, a przy tym nie waha się używać pytajników i wykrzykników. Podsumowując powyższe uwagi przedstawione z perspektywy dydaktyki edytorstwa, należy stwierdzić, że podręcznik Łukasza Garbala to ważna i potrzebna książka, dostarczająca zarówno przy-szłym, jak i obecnym edytorom wiele czytelniczej satysfakcji oraz ciekawych inspiracji.Konferencja-wydarzenie: Krasińskiego światy zapomniane117Autor udowodnił nam, że w przystępny i atrakcyjny dla czy-telnika sposób można nie tylko omówić najważniejsze założenia edytorstwa naukowego, lecz także zaprezentować i skomentować rozmaite ich realizacje. Z dydaktycznego punktu widzenia wskaza-ne byłoby opracowanie nowoczesnych podręczników/poradników na temat edytorstwa dzieł literackich innych epok. Przyszli autorzy mają już inspirujący przykład.***Ł. Garbal, Edytorstwo. Jak wydawać współczesne teksty literackie, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011.........................................................................1  Odmienne zdanie na ten temat ma prof. Jakub Z. Lichański. Zob. jego recenzję: Tekst i jego edycja, „Nowe Książki” 2012, nr 1, s. 20.2  Opublikowany w tomie Wiedza o literaturze i edukacja, red. T. Michałowska et al., Warszawa 1996.3  Opublikowany w tomie Literatura dawna a współczesna humanistyka, red. K. Obrem-ski, Toruń 2010.Marta ŁawrynkowiczKonferencja--wydarzenie: Krasińskiego światy zapomnianeW dniach 18–21 kwietnia 2012 roku w Opinogórze odbyła się ogólnopolska konferencja naukowa pt. Krasińskiego światy za-pomniane. Organizatorami wydarzenia byli Zakład Tekstologii i Edytorstwa Dzieł Literackich Instytutu Literatury Polskiej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Wydawnictwo Naukowe UMK oraz Muzeum Romantyzmu w Opinogórze. Zarówno tematyka, jak i miejsce konferencji nie zostały wybrane przy-padkowo. Na rok 2012 przypadła bowiem dwusetna rocznica urodzin poety. Muzeum Romantyzmu w Opinogórze stanowiło niezwykłą oprawę dla tej dyskusji. Opinogóra to przecież ro-dzinny majątek poety nadany w 1811 roku ojcu Zygmunta – Wincentemu Krasińskiemu – przez samego Napoleona I. Tutaj znajduje się niezwykle urokliwy neogotycki zameczek, który poeta otrzymał od rodzica jako prezent ślubny. Tutaj też w pod-ziemiach kościoła spoczywają jego prochy wraz z innymi człon-kami rodu Krasińskich. W pierwszym dniu konferencji uczestnicy mieli okazję spacerować „śladami Zygmunta” podczas nocnego zwiedzania obiektów. Przewodnik – Rafał Wróblewski – oprowadził zebra-nych po dworku, neogotyckim zameczku oraz krypcie. Kościół, cmentarz, park i oficynę można było zwiedzać także w następ-nych dniach konferencji. Dnia 19 kwietnia dyrektor Muzeum Romantyzmu w Opinogórze Roman Kochanowicz wraz z dyrektorem Wydawnictwa Naukowego UMK Mirosławem Strzyżewskim dokonali uroczystego otwarcia obrad. Kilka refleksji o swoich niezwykłych przygodach ze spuścizną Krasińskiego przedstawił 

Edytorstwo Łukasza Garbala – okiem dydaktyka

Repository of Nicolaus Copernicus University

115Szeroko i rozmaicie rozumiane edytorstwo zajmuje dziś istotne miejsce w dydaktyce aka-demickiej, głównie na studiach polonistycznych, bibliotekoznawczych i historycznych. Niemal w każdej większej uczelni studenci mogą wybierać specjalizację, a czasem nawet specjalność, edytorską tudzież edytorsko-wydawniczą. Niektóre ośrodki oferują również studia podyplomowe z tego zakresu. Czy wraz ze wzrostem – jak się wydaje – zaintereso-wania edytorstwem pojawiają się na rynku wydawniczym nowe tytuły o charakterze pod-ręcznikowo-poradnikowym? Odpowiedź zależy od typu i rodzaju edytorstwa, które mamy na myśli. Przedmiotem naszej uwagi będzie edytorstwo naukowe dzieł literackich. Początek XXI wieku przyniósł pewne ożywienie w tej dziedzinie: prof. Roman Loth zebrał i opubli-kował swoje wykłady i wydał Podstawowe pojęcia i problemy tekstologii i edytorstwa nauko-wego (Warszawa 2006), natomiast prof. Mirosław Strzyżewski wraz ze współpracownikami wznowił fundamentalną pracę prof. Konrada Górskiego Tekstologia i edytorstwo dzieł lite-rackich (Toruń 2011). W tym samym roku, choć nieco wcześniej, ukazała się książka  dr. Łukasza Garbala Edytorstwo. Jak wydawać współczesne teksty literackie (Warszawa 2011), której poświęcimy teraz nieco uwagi. Nadmieńmy, że jej autor jest polonistą, pracuje jako adiunkt w Instytucie Dokumentacji i Studiów nad Literaturą Polską Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie.Jak czytamy we wprowadzeniu: „wbrew pozorom edytorstwo tekstów współczesnych nastręcza wielu problemów, tym bardziej że wciąż pozostaje zaniedbane pod względem teoretycznym” (s. 11). Trzeba też podkreślić, że wcześniejsze podręczniki edytorstwa prak-tycznie nie podejmowały problematyki wydawania współczesnych dzieł literackich. Łukasz Garbal zmierzył się więc z niezwykle trudnym zadaniem ogarnięcia szerokiego tematu, a następnie podania go w przystępnej formie. Badacz-edytor zaproponował następujący układ swojego podręcznika: wprowadzenie, czternaście rozdziałów merytorycznych, aneks z wykazem przywoływanych w pracy edycji, bibliografia opracowań, indeks terminów użytych w książce oraz indeks nazwisk. Układ ten, a szczególnie duża liczba krótkich roz-działów, jest na ogół bardzo przejrzysty i ułatwia korzystanie z podręcznika1. Nie należy bowiem zapominać, że czytelnik (student) XXI wieku jest przyzwyczajony do lektury krótkich fragmentów tekstu, ubranych w odpowiednią szatę graficzną. Książka Garbala wychodzi naprzeciw tym oczekiwaniom: wywód jest podzielony na drobne (niekiedy nawet zbyt drobne) części i wzmocniony odpowiednią typografią książki: dużą ilością „światła” na stronie, wielkością i rodzajem czcionki, pogrubieniami wybranych słów w tekście, liniami oraz ikonkami w miejscach szczególnie ważnych, a także żywą paginą z tytułami rozdziałów Marcin LutomierskiEdytorstwo Łukasza Garbala – okiem dydaktykaPRZEGLĄDY  I SPRA WOZDA NIAMarcin LutomierskiSztuka Edycji 2/2012i tradycyjnymi przypisami zamieszczonymi pod tekstem głównym. Warto nadmienić, że podręcznik jest zaprojektowany w sposób harmonijnie łączący tradycję z nowoczesnością: wprowadza współ-czesne elementy graficzne, zachowując proporcje między formą a treścią pracy. Przyjrzyjmy się teraz zawartości merytorycznej książki. Wprawdzie Edytorstwo składa się z czternastu rozdziałów, ale można wyróżnić w nim kilka głównych kręgów tematycznych: najważniejsze zagadnienia edytorstwa naukowego (podstawy teo-retyczne) i wydawniczego (wskazówki praktyczne), edytorstwo współczesnych tekstów literackich (proza – w tym również publi-cystyka, korespondencja, wspomnienia – oraz poezja), edytorstwo współczesnych tekstów nieliterackich (rozmowy, wywiady, prace naukowe). Już sama lektura spisu treści nasuwa pewne wątpliwości. Trudno bowiem znaleźć uzasadnienie dla takiej oto kolejności rozdziałów, w której między fragmentem dotyczącym edytorstwa nowel i opowiadań a fragmentem na temat wydawania poezji znalazł się rozdział zatytułowany Współpraca z autorem – „wola autora” i „wola dzieła”. Wpływ cenzury. Błędy edytora. Czemu frag-ment ten nie został zamieszczony w miejscu, gdzie autor referował teoretyczne podstawy sztuki edytorskiej? Wątpliwości budzi rów-nież umiejscowienie rozdziału poświęconego problemowi moder-nizacji ortografii i interpunkcji w edycjach tekstów literackich. Być może autor chciał w ten sposób zaakcentować rangę tej kwestii. Wówczas byłoby to zrozumiałe. Nieuchronnie nasuwa się jednak pytanie: czy nie lepiej byłoby przybliżyć ten problem w pierwszej części książki, w sąsiedztwie innych rozdziałów dotykających za-gadnień ogólnych, niezwiązanych tylko z określonymi rodzajami czy gatunkami literackimi? Na pewno z dydaktycznego punktu widzenia należałoby oczekiwać takiego rozwiązania. Nieco frapująca jest obecność w pracy Edytorstwo. Jak wyda-wać współczesne teksty literackie rozdziału (wprawdzie krótkiego, bo pięcioipółstronicowego) o tematyce, bądź co bądź, dość od-ległej od tej zakreślonej w tytule podręcznika. Garbal zamieścił w swojej książce fragment Teksty naukowe (humanistyka a przy-rodoznawstwo). Autor przybliża tu podstawowe zasady przygo-towania do druku tekstów naukowych, zestawiając je (zasady) z tymi, które obowiązują edytorów utworów literackich. Mimo że wspomniany rozdział jest interesujący i przydatny w pracy edytorskiej, wydaje się luźno związany z tematem podręcznika, a także zbyt skrótowy. Szczególnie, gdy ma się w pamięci bardzo złożoną problematykę książki Leona Marszałka Edytorstwo pu-blikacji naukowych (Warszawa 1986), do której nota bene odsyła nas Łukasz Garbal. Nie są to jednak zarzuty wobec omawianego podręcznika, lecz jedynie pewne refleksje wywołane inspirującą lekturą. Dotyczą one również bibliografii zestawiającej prace na temat edytorstwa naukowego w ogóle (nie tylko – współczesnych tekstów literackich). Otóż, jej tytuł, Wykaz literatury – bibliografia edytorska w układzie chronologicznym, został niezbyt fortunnie do-brany, ponieważ sugeruje, że jest kompletny, tymczasem są w nim widoczne pewne przeoczenia. Chyba że mamy tu świadomy i celo-wy (choć, niestety, niezasygnalizowany) wybór autorski. Za braku-jące opracowania z obszaru filologii polskiej można jednak uznać m.in.: artykuł Zbigniewa Golińskiego Edytorstwo naukowe tekstów literackich. Stan obecny i potrzeby2, artykuł Tomasza Chachulskiego Tekstologia (edytorstwo naukowe) jako historia literatury3 oraz dwa tomy z serii „Problemy Tekstologii i Edytorstwa Dzieł Literackich” (t. 1, Toruń 2008; t. 2, Toruń 2010) pod redakcją Mirosława Strzyżewskiego. Powyższe uwagi, pytania i wątpliwości nie podważają fak-tu, że Edytorstwo Garbala to bardzo udana próba opanowania i uporządkowania skomplikowanej materii. Przypomnijmy jeszcze, że – właściwie rzecz biorąc – autor jest pionierem w tej dziedzinie. Omawiana książka wyróżnia się na tle innych podręczników swoistą trójwymiarowością. Po pierwsze, przybliża głównie zasady naukowego opracowania współczesnych tekstów literackich (na ogół bardzo klarownie, może nieco mniej w przypadku komenta-rza merytorycznego i edytorskiego). Po drugie, przywołuje i – co ważne – komentuje bogaty materiał egzemplifikacyjny. Po trzecie, nie jest to podręcznik li tylko na temat edytorstwa naukowego, gdyż zawiera sporo wskazówek dotyczących edytorstwa wydaw-niczego. W ten sposób krąg adresatów publikacji poszerza się o osoby zainteresowane opracowaniem stricte redakcyjnym (tech-nicznym) tekstów literackich i naukowych. Podręcznik Garbala może być z powodzeniem i twórczo wykorzystywany na zajęciach z zakresu tekstologii, historii edytorstwa naukowego czy opraco-wania redakcyjnego. Książka posiada także dodatkowe przymioty. Dzięki autoro-wi-detektywowi jej lektura staje się pasjonującą lekcją (w formie swoistych glos/przypisów) historii literatury polskiej XX wieku, odsłaniając kulisy powstawania, redagowania i wydawania wielu znanych i mniej znanych utworów. Ponadto Edytorstwo uczula czytelnika na rudymentarny, choć nieraz lekceważony, problem filologiczny, a mianowicie: zależność interpretacji od edycji, z której korzysta interpretator. I jeszcze jedna zaleta książki – jej język i styl. Podręcznik Garbala nie nuży i jest komunikatywny. Wywód odznacza się zwięzłością, klarownością i zarazem barwno-ścią, autor przytacza bowiem konkretne przykłady, komentuje je (posługując się nieraz określeniami typu: bolesne błędy), objaśnia nowe pojęcia i terminy, a przy tym nie waha się używać pytajników i wykrzykników. Podsumowując powyższe uwagi przedstawione z perspektywy dydaktyki edytorstwa, należy stwierdzić, że podręcznik Łukasza Garbala to ważna i potrzebna książka, dostarczająca zarówno przy-szłym, jak i obecnym edytorom wiele czytelniczej satysfakcji oraz ciekawych inspiracji.Konferencja-wydarzenie: Krasińskiego światy zapomniane117Autor udowodnił nam, że w przystępny i atrakcyjny dla czy-telnika sposób można nie tylko omówić najważniejsze założenia edytorstwa naukowego, lecz także zaprezentować i skomentować rozmaite ich realizacje. Z dydaktycznego punktu widzenia wskaza-ne byłoby opracowanie nowoczesnych podręczników/poradników na temat edytorstwa dzieł literackich innych epok. Przyszli autorzy mają już inspirujący przykład.***Ł. Garbal, Edytorstwo. Jak wydawać współczesne teksty literackie, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011.........................................................................1  Odmienne zdanie na ten temat ma prof. Jakub Z. Lichański. Zob. jego recenzję: Tekst i jego edycja, „Nowe Książki” 2012, nr 1, s. 20.2  Opublikowany w tomie Wiedza o literaturze i edukacja, red. T. Michałowska et al., Warszawa 1996.3  Opublikowany w tomie Literatura dawna a współczesna humanistyka, red. K. Obrem-ski, Toruń 2010.Marta ŁawrynkowiczKonferencja--wydarzenie: Krasińskiego światy zapomnianeW dniach 18–21 kwietnia 2012 roku w Opinogórze odbyła się ogólnopolska konferencja naukowa pt. Krasińskiego światy za-pomniane. Organizatorami wydarzenia byli Zakład Tekstologii i Edytorstwa Dzieł Literackich Instytutu Literatury Polskiej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Wydawnictwo Naukowe UMK oraz Muzeum Romantyzmu w Opinogórze. Zarówno tematyka, jak i miejsce konferencji nie zostały wybrane przy-padkowo. Na rok 2012 przypadła bowiem dwusetna rocznica urodzin poety. Muzeum Romantyzmu w Opinogórze stanowiło niezwykłą oprawę dla tej dyskusji. Opinogóra to przecież ro-dzinny majątek poety nadany w 1811 roku ojcu Zygmunta – Wincentemu Krasińskiemu – przez samego Napoleona I. Tutaj znajduje się niezwykle urokliwy neogotycki zameczek, który poeta otrzymał od rodzica jako prezent ślubny. Tutaj też w pod-ziemiach kościoła spoczywają jego prochy wraz z innymi człon-kami rodu Krasińskich. W pierwszym dniu konferencji uczestnicy mieli okazję spacerować „śladami Zygmunta” podczas nocnego zwiedzania obiektów. Przewodnik – Rafał Wróblewski – oprowadził zebra-nych po dworku, neogotyckim zameczku oraz krypcie. Kościół, cmentarz, park i oficynę można było zwiedzać także w następ-nych dniach konferencji. Dnia 19 kwietnia dyrektor Muzeum Romantyzmu w Opinogórze Roman Kochanowicz wraz z dyrektorem Wydawnictwa Naukowego UMK Mirosławem Strzyżewskim dokonali uroczystego otwarcia obrad. Kilka refleksji o swoich niezwykłych przygodach ze spuścizną Krasińskiego przedstawił Autografy i edycje.Wokół tekstów Zygmunta Krasińskiegopod redakcją Mirosława Strzyżewskiego2/2012Sztuka Edycjis t u d i a  t e k s t o l o g i c z n e  i  e d y t o r s k i eRada NaukowaJacek Brzozowski (UŁ)Grażyna Halkiewicz-Sojak (UMK)Maria Kalinowska (UMK)Wacław Lewandowski (UMK)Zbigniew Przychodniak (UAM) Recenzenci dotychczas opublikowanych numerówGrażyna Borkowska (IBL PAN) Zbigniew Przychodniak (UAM)Maciej Szargot (UJK)Teresa Winek (IBL PAN)Redaktor NaczelnyMirosław StrzyżewskiSekretarz RedakcjiAgnieszka MarkuszewskaTłumaczenie streszczeńAnna MądryProjekt okładki i opracowanie graficzneTomasz JaroszewskiW numerze wykorzystano skany kopiariusza listów Zygmunta Krasińskiego, sporządzonego przez Ignacego Janickiego,  ze zbiorów Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w WarszawiePraca naukowa finansowana w ramach programu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego  pod nazwą „Narodowy Program Rozwoju Humanistyki” w latach 2012–2016, grant nr 11H11008580www.sztukaedycji.umk.plPierwotną wersją prezentowanego numeru ,,Sztuki Edycji” jest wersja elektroniczna dostępna w systemie Open Access.ISSN 2084-7963Printed in Poland© Copyright by Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja KopernikaToruń 2012WYDAWNICTWO NAUKOWE  UNIWERSYTETU MIKOŁAJA KOPERNIKARedakcja:  ul. Gagarina 5, 87-100 Toruńtel. +48 56 611 42 95, fax  +48 56 611 47 05e-mail: wydawnictwo@umk.pl Dystrybucja: ul. Reja 25, 87-100 Toruńtel./fax: +48 56 611 42 38, e-mail: books@umk.plwww.wydawnictwoumk.pl

"Edytorstwo" Łukasza Garbala – okiem dydaktyka

https://repozytorium.umk.pl/bitstream/handle/item/5985/Edytorstwo%20Garbala_okiem%20dydaktyka.pdf?sequence=1

"Edytorstwo" Łukasza Garbala – okiem dydaktyka

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

Akademicka Platforma Czasopism

Repository of Nicolaus Copernicus University