Ponad połowa nowych zachorowań na nowotwory dotyczy populacji osób starszych, a mimo to wciąż
pacjenci powyżej 65. roku życia stanowią niewielki odsetek biorących udział w dużych kontrolowanych
badaniach klinicznych. Nadal nie wiadomo, jak duża jest korzyść kliniczna chorych w tej grupie wiekowej
i jaką cenę muszą oni płacić za uzyskaną odpowiedź na leczenie. Jednocześnie uważa się, że starsi
pacjenci są bardziej narażeni na powikłania leczenia onkologicznego ze względu na mniejsze rezerwy
narządowe, mniejszą zdolność do naprawy uszkodzeń komórkowych, zmiany w farmakokinetyce leków,
nasilone interakcje lekowe, a także współistniejące schorzenia. Całościowa Ocena Geriatryczna (COG),
dzięki swojej kompleksowości i wielodyscyplinarności, pozwala na wykrycie licznych zaburzeń klinicznych,
funkcjonalnych, psychicznych oraz problemów socjalnych, które byłyby niezauważone przy standardowym
postępowaniu klinicznym. W wyniku COG można wyodrębnić grupę chorych, którzy pomimo swojego wieku
mogą otrzymać pełne leczenie onkologiczne bez zwiększonego ryzyka powikłań, oraz grupę pacjentów
kwalifikujących się jedynie do postępowania objawowego. Można także zdefiniować grupę pośrednią,
która odnosi korzyści z prowadzonego leczenia onkologicznego, ale musi ono być zmodyfikowane do
indywidualnych możliwości chorych (redukcja dawek, mniej toksyczne schematy lekowe, tak zwane
przyjazne cytostatyki itp.).
Onkol. Prak. Klin. 2010; 6, 3: 91–9
