Użycie rekombinowanego tkankowego aktywatora plazminogenu
(rt-PA, recombined tissue plasminogen activator) u pacjentów
powyżej 80. roku życia z udarem mózgu pozostaje kontrowersyjne
i wciąż trwa debata nad istnieniem różnic w odpowiedzi na
rt-PA, zależnych od płci.
Autorzy ocenili kliniczną wartość terapii trombolitycznej u osób
powyżej 80. roku życia (grupa osób starszych) w porównaniu
z grupą osób młodszych oraz oszacowali obecność różnic w odpowiedzi
na rt-PA wynikających z różnicy płci. Wszystkich kolejno
przyjmowanych pacjentów (n = 157), leczonych rt-PA,
oceniano prospektywnie od lipca 2001 roku, włączając 49 chorych
w podeszłym wieku, którzy spełnili kryteria Narodowego
Instytutu Zaburzeń Neurologicznych i Udaru (NINDS, National
Institute of Neurological Disorders and Stroke). Grupy starszych
i młodszych osób porównano pod kątem: zmian w punktacji Skali
Udaru Narodowego Instytutu Zdrowia (NIHSS, National Institute
of Health Stroke Scale) w 1. godzinie, w 24. godzinie oraz 7. dnia po podaniu rt-PA; korzystnego rezultatu 90. dnia ([wg zmodyfikowanej
Skali Rankina {mRS, modified Rankin Scale}] mRS
0–1 lub 2, jeżeli mRS = 2 przed udarem); objawowych krwawień
oraz odsetka zgonów. Za pomocą regresji logistycznej wykazano,
że wyjściowa punktacja w NIHSS (iloraz szans [OR, odds
ratio] 0,59; 95-procentowy przedział ufności [CI, confidence
interval] 0,41-0,84) była niezależnym czynnikiem prognostycznym
korzystnego rezultatu, ale nie płeć (OR 0,72; 95%
CI 0,33-1,56) lub wiek powyżej 80 lat (OR 0,74; 95% CI 0,32-1,70). Wskaźniki poprawy klinicznej, śmiertelności czy objawowego
krwawienia do ośrodkowego układu nerwowego również
nie wiązały się z wiekiem ani z płcią.
Podsumowując, odpowiedź na dożylne podanie rt-PA nie jest
upośledzona u starszych pacjentów z udarem mózgu, a wrażliwość
na leczenie jest taka sama u mężczyzn i u kobiet.
Polski Przegląd Neurologiczny 2008; 4 (1): 36-3