Mimo znacznych postępów w rozumieniu etiopatogenezy otępień,
zwłaszcza w przebiegu choroby Alzheimera, dotąd nie
opracowano skutecznych metod leczenia, oferując lekarzom
i ich pacjentom jedynie ograniczone działanie objawowe. Należy
szczególnie podkreślić minimalną skuteczność terapii obejmującej
wyłącznie działania farmakologiczne.
W artykule przedstawiono zasady postępowania terapeutycznego
w otępieniach. Zwrócono uwagę na znaczenie wielospecjalistycznej
opieki nad pacjentem, współpracy z opiekunem
oraz konieczność realizowania zindywidualizowanego planu leczenia.
Podkreślono znaczenie właściwej opieki somatycznej,
w tym metod farmakologicznej i pozafarmakologicznej profilaktyki
wtórnej otępień oraz konieczność wdrażania oddziaływań
pozafarmakologicznych, szczególnie w przypadku towarzyszących
otępieniu zaburzeń zachowania i objawów psychiatrycznych.
Omówiono rolę leków zarejestrowanych do terapii
niektórych typów otępień, inhibitorów cholinesterazy i memantyny.
Ponadto dokonano krytycznego przeglądu innych niż inhibitory
cholinesterazy i memantyna leków "prokognitywnych"
oraz leków psychotropowych (zwłaszcza przeciwpsychotycznych
i przeciwdepresyjnych), stosowanych w zespołach
otępiennych
