Niedokrwienny udar migrenowy mózgu jest chorobą rzadką —
stanowi 0,5–1,5% wszystkich udarów mózgu, jednak w młodszych
grupach wiekowych może być istotną przyczyną inwalidztwa poudarowego.
Częściej występuje u kobiet, szczególnie chorujących
na migrenę z aurą wzrokową, jednak zwiększone ryzyko wystąpienia
udaru cechuje również mężczyzn chorujących na migrenę
z aurą. Migrena bez aury nie jest związana z wyższym ryzykiem
wystąpienia udaru mózgu lub, według innych badań, tylko nieznacznie
z nim koreluje. U kobiet chorujących na migrenę z aurą
czynnikami znacznie zwiększającymi ryzyko wystąpienia udaru niedokrwiennego
są palenie tytoniu i stosowanie hormonalnych środków
antykoncepcyjnych.
Patomechanizm udaru migrenowego jest złożony; do jego wystąpienia
prawdopodobnie konieczne jest jednoczasowe oddziaływanie
kilku czynników, z których najlepiej poznane to: hipoperfuzja
mózgowa w przebiegu rozprzestrzeniania się zahamowania korowego,
skurcz naczyń mózgowych, zwiększenie krzepliwości krwi,
w tym zaburzenia funkcji płytek krwi i śródbłonka naczyń, oraz
mikrozatorowość mózgowa.
Badania neuroobrazowe, a w szczególności badanie metodą dyfuzyjnego
rezonansu magnetycznego, mogą być przydatne we
wczesnych fazach diagnostyki różnicowej udaru migrenowego.
Największym wyzwaniem w diagnostyce różnicowej udaru migrenowego
są epizody sporadycznej migreny połowiczoporaźnej.
W ostatniej części niniejszej pracy omówiono także zagadnienia
związane z leczeniem udaru migrenowego w jego fazie ostrej oraz
postępowanie profilaktyczne.
Polski Przegląd Neurologiczny 2011; 7 (2): 88–9
