Terms exercise-induced asthma (EIA) or exercise-induced bronchoconstriction (EIB) are used to describe transient
bronchoconstriction occurring during or immediately after vigorous exercise in some subjects. For the diagnosis of EIB it is
necessary to show at least 10% decrease in FEV1 from baseline following physical exercise. The prevalence of EIB has been
reported to be 12-15% in general population, 10-20% in summer olympic athletes, affecting up to 50-70% of winter athletes
(particularly ski runners and skaters). There are two key theories explaining EIB: thermal and osmotic. Differential diagnosis
of EIB should include chronic cardio-pulmonary diseases, vocal cord dysfunction, hyperventilation syndrome and poor
physical fitness or overtraining. According to the ATS guidelines from 1999 for the diagnosis of EIB a standardized exercise
on a treadmill or cycle ergometer test with stable environmental conditions regarding temperature and humidity of inhaled
air, should be employed. Other laboratory tests assessing bronchial hyperresponsiveness to indirect stimuli including
eucapnic voluntary hyperpnea (EVH), mannitol, hypertonic saline, AMP or measurement of exhaled nitric oxide (FENO) are
also successfully used. In the prevention of EIB include both pharmacologic and non-pharmacologic treatment. In patients
with poorly controlled asthma intensification of anti-inflammatory treatment can decrease the frequency and severity of EIB.
Short and long acting beta2-agonists, antileukotriene drugs can be used prior to exercise to prevent EIB.
Pneumonol. Alergol. Pol. 2011; 79, 1: 39-47Powysiłkowy skurcz oskrzeli (EIB), astma wysiłkowa (EIA) to pojęcia określające przejściowy skurcz oskrzeli, do którego
dochodzi u części osób w trakcie intensywnego wysiłku fizycznego lub po jego zakończeniu. Do rozpoznania EIB niezbędne
jest wykazanie spadku FEV1 po wykonaniu wysiłku fizycznego o co najmniej 10% w stosunku do wartości wyjściowej. Częstość
występowania EIB w ogólnej populacji jest szacowana na około 12-15%, wśród zawodników olimpijskich uprawiających
sporty letnie waha się między 10-20%, a u sportowców uprawiających dyscypliny zimowe (głównie narciarzy oraz łyżwiarzy)
dochodzi nawet do 50-70%. U podstaw patomechanizmów EIB leżą dwie teorie: termiczna i osmotyczna. W diagnostyce
różnicowej powysiłkowego skurczu oskrzeli należy brać pod uwagę przede wszystkim przewlekłe choroby układu oddechowego,
sercowo-naczyniowego, dysfunkcję strun głosowych, zespół hiperwentylacyjny, brak wytrenowania lub przetrenowanie.
W celu rozpoznania EIB zaleca się wykonanie badania wysiłkowego na bieżni lub cykloergometrze zgodnie z zaleceniami ATS
z 1999 roku w standardowych warunkach laboratoryjnych. Z powodzeniem są wykorzystywane również testy nadreaktywności
oskrzeli z wykorzystaniem bodźców pośrednich, takich jak: izokapniczna hiperwentylacja suchym powietrzem (EVH), mannitol,
adenozynomonofosforan (AMP), hipertoniczny roztwór chlorku sodu lub pomiar tlenku azotu w wydychanym powietrzu (FENO).
W zapobieganiu EIB można stosować leczenie niefarmakologiczne i farmakologiczne. U osób leczonych z powodu astmy
optymalizacja leczenia przeciwzapalnego może usunąć objawy EIB. Beta2-mimetyki krótko- i długodziałające, leki antyleukotrienowe
mogą być stosowane w pojedynczych dawkach prewencyjnych przed wykonaniem wysiłku.
Pneumonol. Alergol. Pol. 2011; 79, 1: 39-4
