Wstęp: „Złotym standardem” w rozpoznawaniu powysiłkowego skurczu oskrzeli (EIB) jest test prowokacji wysiłkiem.
Obniżenie natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) o 10% lub więcej jest równoznaczne z dodatnim
wynikiem tego testu. Testy nadreaktywności oskrzeli z bodźcami pośrednimi są powszechnie wykorzystywane w diagnostyce
EIB. Celem badania była ocena przydatności wybranych testów prowokacji oskrzelowej w rozpoznawaniu EIB.
Materiał i metody: W badaniu wzięły udział 42 osoby należące do następujących grup: A — 19 chorych na astmę
nieprzyjmujących w okresie ostatnich 3 miesięcy steroidów wziewnych; D — 11 osób zgłaszających objawy charakterystyczne
dla EIB (duszność, świsty, kaszel po wysiłku), ale bez innych objawów astmy; K — 12 zdrowych ochotników.
Wszyscy badani wypełniali kwestionariusz dotyczący objawów związanych z wykonywaniem wysiłku fizycznego oraz mieli
wykonane testy nadreaktywności z metacholiną, adenozynomonofosforanem (AMP) oraz test prowokacji wysiłkiem. Częstość rozpoznawania EIB wśród chorych na astmę zależała od przyjętego kryterium powysiłkowej zmiany FEV1 o co najmniej
10% lub o co najmniej 15% i wynosiła odpowiednio 47% i 37%. W grupie D EIB rozpoznano u 27% chorych, a w grupie
kontrolnej u żadnego badanego, niezależnie od przyjętego kryterium.
Wyniki: Analiza kwestionariusza objawów wykazała, że pojedyncze objawy nie mogą być wykorzystywane do rozpoznawania
EIB, a objawy występujące po wysiłku są bardziej charakterystyczne dla EIB niż objawy występujące w trakcie aktywności
fizycznej. Największą przydatność w rozpoznawaniu EIB wykazało zestawienie objawów typowych dla EIB (duszność,
świsty, kaszel po wysiłku) z dodatnim testem nadreaktywności oskrzeli na AMP, osiągając czułość 70%, swoistość 94%,
dodatnią wartość predykcyjną 78%, ujemną wartość predykcyjną 91% oraz wskaźnik wiarygodności 11,2.
Wnioski: Występowanie objawów sugerujących EIB nie ma wystarczającej czułości i swoistości dla rozpoznania powysiłkowego
skurczu oskrzeli. Najbardziej przydatne w diagnostyce EIB jest zestawienie objawów typowych dla EIB z dodatnim
testem nadreaktywności oskrzeli na AMP.
Pneumonol. Alergol. Pol. 2011; 79, 6: 397–406Introduction: Indirect airway challenge tests are commonly used in the diagnosis of exercise-induced bronchoconstriction
(EIB), defined as a post-exercise decrease in FEV1 ≥ 10%. The aim of this study was to evaluate the diagnostic value of
bronchial hyperreactivity tests in the diagnosis of EIB.
Material and methods: Forty two subjects were allocated to 3 groups: A — 19 steroid naive asthma patients; D — 11 noasthma
patients reporting symptoms suggestive for EIB (dyspnea, wheeze and cough provoked by exercise) and K —
12 healthy controls. Subjects filled a questionnaire regarding symptoms related to exercise and underwent: inhaled bronchial
challenge to methacholine (Mch), adenosine 5’-monophosphate (AMP) and exercise challenge on a treadmill. With a cutoff
of ≥ 10% or ≥ 15% decrease in FEV1 post exercise EIB was diagnosed in 47% and 37% of asthma patients, respectively; 27%
of subjects in group D and in none of controls, irrespectively of the ΔFEV1 criterion.
Results: The analysis of questionnaire revealed that a single symptom cannot be used to predict EIB. Symptoms occurring
after termination of exercise, but not during exercise characterize EIB more precisely. The analysis showed that the most
useful measure to diagnose EIB can be a combination of bronchial challenge to AMP and typical symptoms of exercise
induced bronchoconstriction (i.e. dyspnea, wheezes and cough provoked by exercise) with a sensitivity of 70%, specifity of
94%, PPV of 78%, NPV of 91% and LR of 11.2.
Conclusions: Symptoms suggestive of EIB do not have acceptable sensitivity and specifity for the diagnosis of exerciseinduced
bronchoconstriction. The most useful measure to diagnose EIB is a combination of typical symptoms of EIB with
positive challenge to AMP.
Pneumonol. Alergol. Pol. 2011; 79, 6: 397–40
