Dializoterapia otrzewnowa (DO) stanowi alternatywną
w stosunku do hemodializy (HD) formę dializoterapii.
W Polsce jej rozwój obserwowano w latach
90. ubiegłego wieku, i to zarówno w postaci
ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej (CADO),
jak i automatycznej dializy otrzewnowej (ADO). Niestety,
tak w Polsce, jak i na świecie przełom wieków
przyniósł regres tej metody leczenia. Do przyczyn
regresu na świecie należą: starzejąca się populacja
pacjentów dializowanych (> 40%), inwalidyzacja
chorych, brak wsparcia w środowisku (opieka środowiskowa,
domy pomocy, hospicja), większa dostępność
i rozwój miejsc hemodializacyjnych
(udział prywatyzacji) oraz brak wiedzy wśród nefrologów
na temat DO, bądź fałszywe przekonanie
o niższości tej metody. Dodatkowymi przyczynami
regresu DO w Polsce są: brak procedur i standardów
opieki nad chorym dializowanym otrzewnowo
umocowanych w realiach, brak programów edukacji przeddializacyjnej dla chorego i rodziny, niejasny
opis świadczenia DO w Narodowym Funduszu Zdrowia
(NFZ) oraz niechęć płatników do kontraktowania
DO jako metody droższej od HD.
Wyniki badań oraz doświadczenia środowisk nefrologicznych
innych krajów wskazują, że udział
DO wśród metod dializoterapii powinien wynosić
20–30%, a koncepcja zintegrowanego leczenia
nerkozastępczego zakłada oferowanie metody domowej
terapii wszystkim chorym bez przeciwwskazań
do tego typu leczenia. Nowoczesna DO
z opieką może stworzyć pozytywną alternatywę
terapii dla starszych chorych, z licznymi chorobami
towarzyszącymi oraz inwalidztwem fizycznym
i psychicznym. Niezbędne są aktywne działania
obejmujące ustawiczną edukację personelu i pacjentów
oraz aktywizację opieki ze strony zespołów
lekarza rodzinnego