Obecnie cukrzycowa choroba nerek jest najczęstszą
przyczyną przewlekłej niewydolności nerek
w krajach rozwiniętych ekonomicznie. Aktualnie
leczenie cukrzycowej choroby nerek, mające
na celu zwolnienie progresji tej choroby do stadium
krańcowej niewydolności nerek, polega
przede wszystkim na optymalnym wyrównaniu cukrzycy
i zaburzeń gospodarki lipidowej oraz ciśnienia
tętniczego w celu zmniejszenia albuminurii lub
białkomoczu przy zastosowaniu leków przeciwnadciśnieniowych
i statyn oraz leków hamujących
układ RAA, takich jak inhibitory konwertazy angiotensyny
i antagoniści receptora angiotensyny II. Od
kilkunastu lat w leczeniu nerkowych powikłań cukrzycy
stosuje się także glikozaminoglikany, których
przedstawicielem jest sulodeksyd. Dotychczas
nie wyjaśniono ostatecznie działania nefroprotekcyjnego
sulodeksydu. Uważa się, że ten lek
przywraca prawidłowy, ujemny ładunek elektryczny w błonie podstawnej kłębuszków nerkowych
oraz zmniejsza wydzielanie czynników wzrostowych
i cytokin. W badaniach klinicznych wykazano,
że kilkumiesięczne leczenie sulodeksydem
osób z cukrzycową chorobą nerek powoduje istotne
zmniejszenie albuminurii. W dwóch opublikowanych
niedawno większych badaniach klinicznych
nie potwierdzono jednak jednoznacznie korzystnego
wpływu zwłaszcza małych dawek suledeksydu na
wydalanie albumin z moczem u osób z cukrzycową
chorobą nerek. Zatem szczególnie ważne dla
dalszych zastosowań tego leku będą uzyskane wyniki
aktualnie trwającego badania SUN-Macro-Trial
ze względu na dużą liczbę chorych, którzy zostaną
włączeni do tego badania, długi czas obserwacji
oraz punkty końcowe, takie jak: wystąpienie schyłkowej
niewydolności nerek, podwojenie kreatyninemii
i śmiertelność całkowita