Niewydolność serca i przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) to jednostki chorobowe
przyczyniające się w istotny sposób do wzrostu chorobowości i śmiertelności we współczesnym
społeczeństwie. Szacuje się, że u 20–30% chorych z niewydolnością serca występuje POChP.
Dokładny wywiad kliniczny, wykonanie nieinwazyjnych badań serca, oznaczenie peptydów
natriuretycznych (BNP i NT-proBNP) w surowicy krwi pomagają z kolei rozpoznać współistniejącą
niewydolność serca u chorego z POChP. W obu grupach w trakcie postępu choroby
rozwijają się podobne zmiany patologiczne w mięśniach szkieletowych. Celem leczenia nie
powinna być tylko poprawa wskaźników sercowych i płucnych, ale również odwrócenie niekorzystnych
zmian w mięśniach szkieletowych. Ich patomechanizmu do końca dokładnie nie
poznano. Prawdopodobnie znaczenie ma brak odpowiedniego wysiłku fizycznego oraz ogólnoustrojowy
proces zapalny w przebiegu niewydolności serca i POChP zaburzający równowagę
procesów produkcji i degradacji białek mięśni szkieletowych. Istotny wpływ na terapię obu
współistniejących jednostek chorobowych ma również częsta obawa przed włączaniem beta-
-adrenolityków u chorego z POChP, co skutkuje pozbawieniem pacjenta z rozpoznaną niewydolnością
serca praktycznie najważniejszego leku w terapii tej choroby. (Folia Cardiologica
Excerpta 2011; 6, 1: 28–35