Niewydolność serca (HF, heart failure), z uwagi na
wzrastającą częstość występowania oraz złe rokowanie,
jest dużym wyzwaniem dla współczesnej medycyny.
Poprawa skuteczności farmakoterapii i procedur
inwazyjnego leczenia choroby niedokrwiennej
serca, prowadzące do zwiększenia przeżywalności
osób po przebytym zawale serca, oraz częste współwystępowanie
wieloletniego nadciśnienia tętniczego,
cukrzycy typu 2, niewydolności nerek i otyłości
sprzyjają rozwojowi HF w populacji pacjentów w podeszłym
wieku. Odrębny problem to postępujący
przebieg choroby, cechujący się okresowymi zaostrzeniami,
z czym wiąże się, wzrastająca w miarę
progresji choroby, częstość kolejnych hospitalizacji
oraz znaczne koszty - zarówno medyczne, jak i niemedyczne.
Najczęstszą przyczyną HF w populacji europejskiej
jest choroba niedokrwienna serca (ok. 70%) i współistniejące
z nią lub izolowane nadciśnienie tętnicze
(ok. 60%). Obserwowany w nadciśnieniu przerost mięśnia
lewej komory jest niezależnym czynnikiem ryzyka
sercowo-naczyniowego i rozwoju HF, a dysfunkcję
rozkurczową lewej komory stwierdza się u 26-46%
pacjentów w podeszłym wieku z rozpoznanym nadciśnieniem
tętniczym, bez towarzyszących objawów HF. Dlatego właściwie prowadzona terapia hipotensyjna,
wczesne rozpoznanie dysfunkcji rozkurczowej i zapobieganie
jej progresji do objawowej HF wydają się
mieć kluczowe znaczenie w postępowaniu terapeutycznym
u chorego na nadciśnienie tętnicze.
Uważa się, że śmiertelność z powodu niewydolności
rozkurczowej dorównuje śmiertelności spowodowanej
niewydolnością skurczową serca. Co więcej, także
wskaźniki rehospitalizacji i powikłań leczenia szpitalnego
są podobne w grupie chorych z HF i zachowaną
funkcją skurczową lewej komory oraz w grupie
chorych z niewydolnością skurczową. Wyniki zakończonych
do tej pory badań klinicznych wskazują, że
najważniejszym celem skutecznej terapii hipotensyjnej
u chorego bez organicznych zmian mięśnia
sercowego jest obniżenie ciśnienia mające na celu
zapobieganie rozwojowi przerostu lewej komory,
natomiast u chorych z przerostem powinno się preferować
grupy leków hipotensyjnych (inhibitory konwertazy
angiotensyny, sartany, diuretyki oraz antagonistów
wapnia) wpływające na jego ograniczenie