Pacjent z pozawałową kardiomiopatią rozstrzeniową i wszczepionym stymulatorem serca typu DDD - znaczenie optymalnego opóźnienia przedsionkowo-komorowego
W niniejszej pracy przedstawiono opis przypadku chorego z kardiomiopatią niedokrwienną,
po 2 zawałach serca w wywiadzie i zabiegu pomostowania tętnic wieńcowych oraz z wszczepionym
stymulatorem serca typu DDD z powodu bloku przedsionkowo-komorowego III°. Po 6
miesiącach stymulacji DDD ze standardowym opóźnieniem przedsionkowo-komorowym (AVD)
równym 160 ms chorego z niewydolnością serca zaliczono do III klasy według NYHA i skierowano
do klinki w celu kwalifikacji do stymulacji dwukomorowej. Dopplerowskie badanie
echokardiograficzne wykazało, że optymalne hemodynamicznie jest ultrakrótkie AVD wynoszące
15 ms. Po 2 miesiącach stymulacji z optymalnym AVD (w tym czasie nie zmieniano
dotychczasowego leczenia farmakologicznego) stwierdzono istotną poprawę kliniczną i hemodynamiczną.
Przedstawiony opis przypadku podkreśla znaczenie programowania optymalnego
AVD w stymulatorach typu DDD, zwłaszcza u chorych z kardiomiopatią rozstrzeniową