Diese Studie bezweckt eine historische Analyse darüber zu liefern, wann und wie die Wahi von Ober Hunzukuc zu Ismailiten geworden sind. Ober Hunzukuc, in der einheimischen Sprache als Gojal bekannt, bezeichnet seit dem Mittelalter den in der Region als Badachschan bekannten Teil des in Pakistan liegenden Karakurum Gebirges. Die Wahi gehören wie alle übrigen Völker aus Badachschan der ostiranischen Sprachfamilie. In dieser Hinsicht sollten die Wahi aus Gojal genauso wie die Wahi aus Afghanistan, Tadschikistan und China-Turkestan im Rahmen des zentralasiatischen Kulturkreises bewertet werden. Wenn ihre Identität zur Hälfte durch das Wahitum gebildet wird, dann wird wohl die andere Hälfe durch die Tradition der Davet-i Nasır gebildet, die eine Interpretation des zentralasiatischen Ismailitentums ist. Wenn auch die Völker des Oberen Hunzukuc abhängig von ihrer Glaubensart unter differenzierten Namen wie Nasıri, Penctani, Mevlevi, Aga Khan bezeichnet werden, so lautet die Bezeichnung, welche ihnen selbst bekannt ist, Davet-i Nasır, welche auf Nasır-ı Hüsrev zurückgeht. Die Tradition von Davet-i Nasır, welche die markanteste Eigenschaft ihrer Glaubensart ist, überlässt in der Gegenwart ihren Platz langsam der Nizari Hodscha Tradition, die eine noch institutionalisierte Organisationsform darstellt, welche unter den Ismailiten in Gojal das wichtigste Diskussionsthema bildet. Eines der wichtigen Merkmale der Region, die im Rahmen sowohl der zentralasiatischen als auch der Ismailitischen Studien bildet, betrifft die Existenz der türkischsprachigen kirgisischen Stämme, die in Gojal zu Ismailiten und als Folge davon auch zu Wahi geworden sind. Anders als die sunnitischen Kirgisen, die in die ismailitischen Siedlungsgebiete nach Tasgurkan (China), Murgab (Tadschikistan) und Wahan (Afghanistan) umgezogen sind, wurden die Kirgisen, die nach Gojal umsiedelten, ismailisiert. Es sieht danach aus, als ob ihre Ismailitisierung zugleich auch ihre Wahitisierung mit sich gebracht hätte. Es zeigt sich, dass sich die sämtliche Geschichte dieser Völker sowie der Tadschiken aus den Bergregionen und die der Wahi, die zu keiner Zeit in der zentralasiatischen Politik Persiens eine zentrale Rolle eingenommen haben, fast auf die mündlich überlieferte Tradition stützt. Aus diesem Grunde stützt sich diese Arbeit jenseits von ganz wenigen historischen Quellen größtenteils auf die Feldstudie, die wir im Jahr 2015 in Ober Hunzukuc durchgeführt haben.This paper aims to present an historical analysis of when and how the Wakhis of Upper Hunza became Ismaili. Upper Hunza, known locally as Gojal, is a part of Badakhshan located in the Karakoram Mountains in Pakistan. The Wakhis belong to the Eastern Iranian language group like all the other nations of Badakhshan. This is why we have to consider the Wakhis living in Gojal in the scope of the Central Asian cultural circle, just like the Wakhis of Afghanistan, Tajikistan and Eastern Turkestan of China. Part of their identity stems from the Wakhi culture and the other part from the Dawat-i Nâsir tradition which can be defined as the Central Asian interpretation of Ismailism. The peoples of Upper Hunza have been named according to their belief system as Nâsiri, Panjtani, Mawlavi or Agha Khani. However the name they acknowledge and use is Dawat-i Nâsir, stemming from Nâsir-i Khusraw. Dawat-i Nâsir, their local belief system, which is one of the most prominent characteristics of their identity, now gives way to the Nizari Khoja tradition of India. This is the most striking point of conflict among the intellectuals of Gojal today. Another important characteristic of the region for both Central Asian studies and Ismaili studies is the existence of Turkish speaking Ismaili Kyrgyzs in Gojal who have completely converted to Ismailism and adopted Wakhi culture. Unlike the Sunni Kyrgyz who moved to the Ismaili settlements in Tashkurgan (China), Murgab (Tajikistan), and Wakhan (Afghanistan) yet retained their Sunni faith, those who moved to Upper Hunza converted to Ismailism. Their conversion to Ismailism seems to have paved the way for their assimilation into Wakhi culture. The mountainous Tajiks of Badakhshan, and the Wakhi branch of them, have never been central to the main narratives of Central Asian and Iranian political history, and much of it comes down to us only in the form of oral tradition. For this reason, besides few historical sources, this study based largely on fieldwork I carried out in Upper Hunza in 2015.Bu çalışma, Yukarı Hunza Wahilerinin ne zaman ve nasıl İsmaili oldukları hakkında tarihsel bir analiz sunmayı amaçlamaktadır. Yerel dilde Gojal olarak bilinen Yukarı Hunza, ortaçağlardan beri Bedehşan olarak adlandırılan bölgenin Pakistan’daki Karakurum dağlarında kalan kısımlarıdır. Wahiler, diğer bütün Bedehşan halkları gibi Doğu İran dil ailesine mensuptur. Bu yönüyle, Gojal’deki Wahileri, tıpkı Afganistan, Tacikistan ve Çin Türkistanı’ndaki Wahiler gibi Orta Asya kültür dairesi içerisinde değerlendirmek gerekmektedir. Kimliklerinin bir yarısını Wahilik oluşturuyorsa, diğer yarısını da, İsmaililiğin Orta Asya yorumu olarak kabul edeceğimiz Davet-i Nasır geleneği oluşturmaktadır. Yukarı Hunza’daki halklar, inanç biçimlerine bağlı olarak, farklı adlarla, Nasıri, Penctani, Mevlevi, Ağa Hani gibi, adlandırılsalar da, onların bildiği ad, adını Nasır-ı Hüsrev’den alan, Davet-i Nasır’dır. Kimliklerinin en belirgin özelliği olan yerel inanç biçimleri Davet-i Nasır geleneği, günümüzde yavaş yavaş yerini, daha kurumsal bir örgütlenme biçimi olan Hindistanlı Nizari Hocalar geleneğine bırakmaktadır ki, bu durum bugün, Gojal İsmailileri arasındaki en önemli tartışma konusudur. Hem Orta Asya çalışmaları, hem de İsmaililik çalışmaları açısından bölgenin önemli sayılabilecek bir özelliği de, Gojal’deki İsmailileşmiş, bunun sonucu olarak da artık Wahileşmiş, Türk dilli Kırgız kabilelerin varlığıdır. Taşkurgan’daki (Çin), Murgab’taki (Tacikistan), Wahan’daki (Afganistan) İsmaili yerleşim bölgelerine göç eden Sünni Kırgızların aksine, Gojal’e göç etmiş olan Kırgızlar İsmailileşmişlerdir. İsmailileşme aynı zamanda onların Wahileşmesini de beraberinde getirmiş görünmektedir. Orta Asya İran siyasi tarihinin hiçbir zaman merkezinde yer almamış olan bu halkların, dağlı Taciklerin ve onların önemli bir kolu olan Wahilerin, tarihlerinin neredeyse tamamı sözlü geleneğe dayandığını görmekteyiz. Bu nedenledir ki, bu çalışma elimizdeki az sayıdaki tarihi kaynak dışında, büyük ölçüde 2015 yılında Yukarı Hunza’da gerçekleştirdiğimiz saha araştırmasına dayanmaktadır
