Die Tradition des Volksliedgesangs (Âşıklık) hat es bei den Türken und in den von den Türken bewohnten Regionen immer gegeben und zwar von Zentralasien bis Kaukasus, von Anatolien bis nach Balkan, kurzum nahezu in allen Gebieten der türkischen Welt. Wenn es auch in den Jahrhunderten zuvor viele Veränderungs- und Transformationsprozesse erfahren hat, so hat sich die Tradition des Volksliedgesangs bis in die Gegenwart erhalten. Bei der Übermittlung und der Weitergabe der Tradition des Volksliedgesangs spielen gerade die Volksliedsänger, die gemäß dieser Tradition ausgebildet wurden, eine bedeutende Rolle. Die Tradition der Saz-Spieler und Saz-Sänger in der religiösen Andacht (zâkirlik geleneği), die innerhalb der türkischen Tradition des Volksliedgesangs eine wichtige Rolle einnimmt, wird heute noch praktiziert. Die Tradition der Saz-Spieler und Saz-Sänger (zakir) in der religiösen Andacht, die im historischen Kontext ebenfalls von der Tradition des Volksliedgesangs geprägt wurde, entwickelte – in der Folgezeit - ihren eigenen Stil und ihr eigenes Wesen. Insofern sich die Saz-Spieler und Saz-Sänger (zakir) im Hinblick auf die Schaffenskraft, Ausführung und Übertragung manchmal von der Tradition des Volksliedgesangs unterscheiden, erwies sich dieser Unterschied als sehr bedeutend für die Entstehung der Tradition der Saz-Spieler und Saz-Sänger. In diesem Sinne sicherten die Saz-Spieler und Saz-Sänger (zakir) den alevitischen Glauben und die Rituale, die kulturelle Struktur und die Literatur, die in Verbindung mit diesem Glauben entstanden sind und die Übertragung des Glaubens innerhalb der Generationen. Dieser Artikel liefert Informationen über die Saz-Spieler und Saz-Sänger während der Andacht, die als zakir in dem Musa-i Kazım Ocak in Gaziantep tätig waren und versucht, ausgehend von diversen Definitionen über den Begriff “zakirlik” gewisse Unterschiede zwischen der zakir-Tradition und der aşık-Tradition festzustellen. Die vorliegende Arbeit untersucht den Einfluss der Aufführung auf die Schaffenskraft des Künstlers unter Berücksichtigung der Kindheit von Nadir Keskin, wo sein musikalisches Interesse begann sowie unter Berücksichtigung seiner Sozialisationsumstände und versucht seinen Stellenwert in der Tradition der Volksliedsänger und der Saz-Spieler und Saz-Sänger festzustellen und behandelt die Rolle der Saz-Spieler und Saz-Sänger (zakir) während der Gottesandacht (cem Ritual).The Ashik tradition exists among Turks from Central Asia to Caucasus from Anatolia to Balkans, shortly almost all over the Turkic World. This tradition has survived until today despite numerous changes and transformations over the centuries. Ashiks grown in the tradition have a big role in that aspect. The zakir tradition, which has an important place within the Turkish ashik tradition, has maintained its tradition by creating its own branch in terms of creation, performance and transmission context. The zakir tradition, fed from the ashik tradition throughout history, has formed its own style and essence. Some differences between these two traditions in terms of creation, performance and transmission had influence on forming the zakir tradition. In this context, zakirs carried down from generation to generation Alevi tradition and rituals, cultural structure, literature formed within this tradition. This paper provides information about zakirs from the Musa-i Kazim Ocak in Gaziantep and tries to determine some differences between zakir and ashik traditions based on various definitions of the term zakir. This paper analyses the effect of performance environment on creation of performer, taking into consideration Nadir Keskin’s upbringing terms and interest for music started from childhood years, and discusses the zakir services in the cem during the cem ritual by trying to detect Nadir Keskin’s place within zakir and ashik traditions.Âşıklık geleneği, Türklerde ve Türklerin yaşadığı Orta Asya’dan Kafkaslara, Anadolu’dan Balkanlara kadar pek çok coğrafyada, kısacası Türk Dünyasının hemen her yerinde var olmuştur. Bu gelenek, yüzyıllar içinde pek çok değişim ve dönüşüm süreci geçirerek günümüze kadar ulaşmıştır. Âşıklık geleneğinin günümüze ulaşmasında ve varlığını sürdürmesinde, geleneğin içinde yetişen âşıkların önemli bir yeri vardır. Türk âşıklık geleneğinde önemli bir yer tutan zâkirlik geleneği yaratım, icra ve aktarım bağlamı bakımında kendine özgü bir şube oluşturarak geleneğin devamını sağlamıştır. Zâkirlik geleneği, tarihi süreçte Âşıklık geleneğinden beslenerek kendine ait bir üslup ve öz oluşturmuştur. Yaratım, icra ve aktarım özellikleri bakımından âşıklık geleneğiyle arasında bazı farkların olması zâkirlik geleneğinin ortaya çıkmasında etkili olmuştur. Bu bağlamda Zâkirler, Alevi inancını ve bu inanca bağlı oluşan ritüelleri, kültürel yapıyı, edebiyatı ve kuşaklar arasında aktarımını sağlamışlardır. Bu çalışmada Gaziantep’te bulunan Musa-i Kazım Ocağı’nda zâkirlik hizmeti yapan zâkirler hakkında bilgi verilmiş, “zâkirlik” kavramı hakkındaki çeşitli tanımlardan yola çıkılarak zâkirlik geleneği ve âşıklık geleneği arasındaki bazı farklılıklar tespit edilmeye çalışılmıştır.
Nadir Keskin’in çocukluk yıllarından başlayarak müziğe olan ilgisi ve yetişme şartları göz önünde bulundurularak icra ortamının sanatçının yaratımına etkisi incelenmiş ve âşıklık ve zâkirlik geleneği içindeki yeri tespit edilmeye çalışılarak cem ritüeli sırasında cemde zâkirlerin görevleri ele alınmıştır
