Contribución al estudio de la formación de nombres propios: acerca
de los procedimientos de formación que consisten tan sólo en elidir
uno o más componentes de un topónimo pluriverbal para formar un
nuevo topónimo
U hrvatskoj (a često i stranoj) onomastici analizi tvorbenih načina posvećuje
se mnogo manje pozornosti nego analizi etiologije, motivacije i etimologije. Posljedica
su malobrojnosti radova u kojima se proučava imenska tvorba nerazvijenost
terminologije s jedne strane te terminološka neujednačenost s druge
strane. Pozornost se u ovome radu usmjerava na nastanak toponima od višerječnih
toponima jedino izostavljanjem koje njihove sastavnice. Imajući na umu
strukturu i morfološke značajke tako nastalih onima, razlikujemo više tvorbenih
načina temeljenih na tome tipu izostavljanja. Cilj je ustanoviti kojim bi terminima
bilo najprikladnije nazvati tȇ tvorbene načine te rezultate tih tvorbenih
načina (neovisno o tome jesu li jednorječni ili višerječni). U prvome dijelu rada
proučavaju se pristupi u dosad objavljenoj literaturi. Utvrđuje se da se u dijelu
radova uopće ne razlikuje imenska tvorba od neimenske, dok među onima
koji taj uvjet zadovoljavaju postoji terminološka neujednačenost prouzročena
različitim pristupima. Jedan se od valjanih pristupa temelji na samome tvorbenom
načinu (elipsi) bez obzira na (jednorječnu ili višerječnu) strukturu rezultata,
a drugi na rezultatu (njime se proučavaju samo jednorječni toponimi). Iza
osvrta na termine i usporedbe definicija i ograničenja, izložena u središnjemu
dijelu rada, predlažu se termini za koje smatramo da precizno opisuju tvorbene
načine o kojima govorimo i rezultate tih tvorbenih načina. Premda je u ovome
radu pristup ponajprije toponomastički, navedene termine (dakako uz nužnu
prilagodbu – promjenu termina koji se odnosi na onimski tip) smatramo primjenjivima
općenito u onomastici, što nastojimo ilustrirati primjerima iz različitih
onimijskih slojeva.Al análisis de la formación en la onomástica croata (a veces en la extranjera
también) se presta una atención mucho menor que al análisis de la etiología, motivación
y etimología. La consecuencia de la escasez de trabajos en los que se investiga
la formación de nombres propios es la falta del desarrollo de la terminología
por una parte, y la inconsistencia terminológica por otra parte. Dedicamos
una atención especial a la formación de topónimos basada en la elipsis de algún
componente de topónimos pluriverbales. Teniendo en cuenta la estructura y los
rasgos morfológicos del resultado, distinguimos varios procedimientos de formación
basados en la elipsis. El propósito de este trabajo es establecer qué términos
serían los más adecuados para denominar esos procedimientos de formación y los
resultados (independientemente de si son monoverbales o pluriverbales). En la
primera parte del trabajo se estudian los enfoques destacados en la literatura publicada
hasta hoy. Se nota que en algunos trabajos no se distingue la formación
onímica de la formación en general. Entre los trabajos que cumplen ese requisito
existe una inconstancia terminológica causada por distintas perspectivas. Uno de
los planteamientos válidos se basa en el procedimiento (elipsis) sin que importe
la estructura del resultado, mientras que el segundo se basa en el resultado (en él
sólo se investigan los topónimos monoverbales). Detrás de la revisión de términos
y de la comparación de definiciones y sus límites, expuesta en la parte central del
trabajo, se proponen términos que describen precisamente los procedimientos de
formación que estamos investigando, así como los resultados de esos procedimientos.
Dichos términos los consideramos aplicables en la onomástica en general,
lo cual tratamos de ilustrar mediante ejemplos de varias capas onímicas