Artykuł dotyczy wzajemnych relacji między nazwami wodnymi i miejscowymi oraz ich zhierarchizowania w przestrzeni. Omówiony został proces transonimizacji (oraz ewolucja tego terminu), który rozumiany jest jako tworzenie onimów od innych nazw własnych, zarówno bez udziału wykładników formalnych, jak i z ich użyciem. Przedstawiony został potencjał onimiczny hydronimów, gniazda toponimiczne z hydronimem jako centrum, wybrane modele transonimów utworzonych od nazw wodnych oraz hydronimów od nazw miejscowych i terenowych (z obszaru dorzecza Wisły). Transonimizacja toponimów odbywa się najczęściej w wyniku działania metonimii, nieliczne nazwy tworzone są z udziałem metafory (nazwy importowane). W kreacji trans-onimów znaczący udział ma „czysta” transonimizacja, czyli ponowienie bez wykładników formalnych, a także transonimizacja rozszerzona z udziałem sufiksów i dodatkowych elementów leksykalnychU ovome se radu razmatra proces stvaranja novih toponimskih elemenata na
temelju postojećih zemljopisnih imena. Analiza poljskih toponima popraćena je
teorijskim razmatranjem termina transonimizacije u slavenskoj onomastici. Transonimizacija
se tumači kao proces nastanka imena na temelju nekih drugih imena
pomoću semantičke, paradigmatske i sufiksalne tvorbe. Prikazuju se odabrana
toponimska „gnijezda” s hidronimom u osnovi, ojkonimi izvedeni iz hidronima te
potamonimi izvedeni iz ojkonima. Ta zemljopisna imena služe kao osnova za buduću
tvorbu toponima
