Македонските и хрватските црковнословенски текстови се значаен извор од областа на средновековната медицина, укажуваат на именувањето на болестите, на средствата и на начините на нивното лекување и даваат можности за сеопфатни јазични истражувања од лексички, семантички и зборообразувачки аспект. Во анализата се опфатени лексеми кои им се заеднички и на македонските и на хрватските текстови (извори за речниците на црковнословенскиот јазик од македонска, односно од хрватска редакција), како и оние кои се специфични само за едните, при што доаѓа до израз влијанието на народниот говор итн.Makedonski su i hrvatski crkvenoslavenski tekstovi značajan izvor za proučavanje srednjovjekovne medicinske terminologije. Ukazuju na imenovanje dijelova ljudskoga tijela, na bolesti, sredstva i načine njihova liječenja, itd. U raščlambi su obuhvaćeni žanrovski različiti tekstovi, odnosno izvori za rječnik crkvenoslavenskoga jezika makedonske i hrvatske redakcije. Zaključeno je da se može izdvojiti značajan dio leksičkoga fonda, zajednički makedonskim i hrvatskim tekstovima, kao i zajedničko praslavensko naslijeđe. Najviše je zajedničkih elemenata (s rijetkom razlikom) u terminima za imenovanje dijelova čovječjega tijela, općim nazivima za bolesti, nazivima za iznemoglosti, nemoć, liječenje, ozdravljenje, magijske učinke, što također potvrđuje jedinstvenost crkvenoslavenskoga leksičkoga sustava na dijakronijskoj razini. Ipak, ima i leksema koji su specifi čni za makedonske, odnosno hrvatske tekstove, a odnose se uglavnom na imenovanje konkretnih bolesti, pri čemu do izražaja dolazi utjecaj narodnoga govora, različiti tuđi utjecaji, itd. Primjerice u hrvatskim je tekstovima zamjetan utjecaj latinskoga i mađarskoga: ariolь, betegь
