مقاله حاضر با هدف بررسی چرایی ناتوانی کشورهای عربی حوزه خلیج فارس در دست یابی به یک راهحل جامع و کامل برای پایان بخشیدن به اختلافات ارضی و مرزی نوشته شده است. گرچه کشورهای عربی این حوزه در دهههای گذشته گامهایی جدّی برای پایان بخشیدن به این اختلافات برداشتهاند، اما این اقدامات مؤثر نبوده و ویژگی اختلافات ارضی و مرزی در این منطقه پایداری آنهاست. این واقعیت معلول عوامل چندی، از جمله تحمیلی بودن مرزها، کشف نفت و منابع انرژی، موقعیت استراتژیک برخی مناطق یا جزایر، تمایلات توسعه طلبانه دولتهای منطقه در قبال یکدیگر، دخالت قدرتهای فرا منطقهای و ..... میباشد. استدلال اصلی این مقاله آن است که از بین عوامل مذکور، دو عامل تمایلات توسعهطلبانه کشورهای منطقه در قبال یکدیگر و موقعیت استراتژیک مناطق مورد مناقشه، نقش محوری را در ایجاد بنبست اختلافات مرزی در منطقه ایفا میکنند و تا زمانی که رقابتهای توسعهطلبانه و منافع حاصله از موقعیت استراتژیک مناطق مورد مناقشه برای دولتها همچنان پررنگ باشد، نمیتوان امیدی به بهبود کامل اختلافات ارضی و مرزی در منطقه داشت
