Celem artykułu jest podjęcie rozważań na temat znaków i symboli, którymi
na przestrzeni wieków podpisywano książki. Sygnowanie kolekcji bibliotecznych
może odbywać się poprzez adnotację naniesioną ręką właściciela czy przyklejenie
ekslibrisu. Powołując się na przykłady anulowanych/kasowanych sygnatur bibliotecznych,
autorka odniosła się do proweniencji historycznej kolekcji. Materialna postać
kodeksu zawiera szereg oznakowań, np. znak wodny współtworzący strukturę papieru,
które są pomocne w prowadzeniu badań bibliologicznych. Umiejętność odczytania
kompozycji formalno‑stylowej
znaku, właściwa identyfikacja techniki wykonania np.
papieru wyklejkowego, mogą przesądzić o czasie i miejscu wykonania książki bądź
potwierdzić jej oryginalność
