Film Lotna Andrzeja Wajdy z 1959 roku, zrealizowany na podstawie krótkiego opowiadania Wojciecha Żukrowskiego, napisanego zaraz po zakończeniu wojny, który zaliczany jest do dorobku tzw. polskiej szkoły
filmowej (1956—1965), przełamującej dyktat estetyki socrealistycznej, podejmującej problematykę takich kompleksów narodowych jak klęska wrześniowa, Armia Krajowa, powstanie warszawskie i polemizującej z partyjną wersją polskiej historii, potwierdza ustalenia dokonane przez Zabierowskiego. Jest przykładem filmu pokonanego przez mit, nakręconego przez artystę, który chciał być jednocześnie strażnikiem i krytykiem
mitu kawalerii
