Edukacja polonistyczna nie jest dziś autonomiczna. Coraz częściej
mówimy o interdyscyplinarności w kształceniu języka i literatury
polskiej. Poszerza się pojęcia na systemy znaków różnej proweniencji.
Ma to znaczenie dla badania zależności kulturowych, np.
relacji tekst — obraz, w danym czasie i epoce, ale także dla analizy
tekstów klasycznych i tekstów medialnych, wszechobecnych w naszej
rzeczywistości. Wobec zmian w edukacji i kulturze konieczny
jest zarówno rozwój nowych metod opisu, jak i poszerzanie pojęć
w związku z nowymi mediami oraz pojawieniem się hipertekstów
i e-literatury. Do dydaktyki polonistycznej w sposób systematyczny
należy włączyć dyskurs jako płaszczyznę odniesienia do tekstów.
Ważną rolę powinien odgrywać dyskurs medialny. Nikt już nie ma
wątpliwości, że odmiana medialna powinna stać się przedmiotem
nie tylko wiedzy, ale też motywacji i umiejętności na wszystkich
szczeblach kształcenia polonistycznego
