Jednym z najbardziej istotnych dla współczesnej przestrzeni międzynarodowej
problemów jest proces zmiany globalnego układu sił, w tym zwłaszcza
coraz większe znaczenie tzw. mocarstw wschodzących, uzyskiwane często
kosztem Zachodu. W dyskursie na temat państw, które bądź to odzyskują
dawną potęgę, bądź formułują zupełnie nową mocarstwową tożsamość, na
plan pierwszy wysuwa się kwestia gwałtownie rosnącego potencjału Chińskiej
Republiki Ludowej. Chiny, począwszy od momentu odrodzenia swej
państwowości pod kierunkiem partii komunistycznej, a szczególnie od przejęcia
władzy przez Denga Xiaopinga w 1978 roku, pod względem osiągniętej
potęgi i rozszerzenia geopolitycznego zakresu swoich interesów w sposób
ewidentny wykroczyły poza rolę mocarstwa regionalnego.
Obszarem coraz większego strategicznego zainteresowania Państwa
Środka staje się także Europa, w tym również środkowowschodnia część
Starego Kontynentu. Polska z kolei uznawana jest przez decydentów w Pekinie za naturalnego, z racji na swój obszar i potencjał ekonomiczny, lidera
regionu. Tym samym musimy się zmierzyć z perspektywą wzrastającej
chińskiej obecności już nie tyle u naszych drzwi, ale zakorzenionej w wielu
sektorach funkcjonowania państwa
