Gradski govori veoma su složeni idiomi koji su leksički i stilski višeslojni, a u gramatičkoj strukturi raznoliki jer nastaju prožimanjem regionalnih, odnosno dijalektnih obilježja s elementima standardnog jezika i pod utjecajem društvenih čimbenika. Granica se između gradskog supstandarda i okolnih manje prestižnih lokalnih govora da naslutiti, ali ju je teško odrediti. U članku su predstavljeni rezultati istraživanja sličnosti i razlika u dijelu leksičkog sloja pet slavonskih gradskih govora (osječki, vinkovački, požeški, brodski i virovitički). Naglasak se stavlja na tvorbene mehanizme u nastanku leksika kojim se (pre)imenuju tipični gradski toposi: otvoreni i zatvoreni prostori. Istraživanje je primijenjeno na govornike različitog društvenog i ekonomskog položaja te obrazovanja, a posebna pozornost posvećena je dobi govornika jer ona omogućuje jasniji uvid u leksik koji nestaje i nastaje te razlikovanje leksika koji se mijenja od onog koji je postojan oblikom i uporabom
