Onlangs bekeek ik met mijn dochters de film The Neverending Story uit 1984. De film gaat over een jongetje van een jaar of 10 dat via een mysterieus boek in een droomwereld belandt, die langzaam wordt verzwolgen door het Niets. In de loop van de film blijkt dat deze fantasiewereld wordt gevormd door de collectieve dromen en idealen van de mensheid, die langzaam ten onder gaan aan moedeloosheid en cynisme. Doordat het lezen van het boek de fantasie van de hoofdpersoon stimuleert, overwint zijn verbeeldingskracht echter het Niets en komt Fantasia opnieuw tot bloei