Many chronic non-communicable diseases are at least partly caused by unhealthy lifestyles; an example is type 2 diabetes mellitus (T2DM). Lifestyle interventions have been shown to substantially reduce the risk of T2DM in high-risk patients. The risk reduction diminishes over time, but a long-term (> ten years) reduction is still achieved. Better compliance with the intervention and higher quality of lifestyle counselling during a longer period of time are predictors of improved long-term risk reduction. In patients with established T2DM, lifestyle intervention can be of great benefit as well. This can result in remission in a substantial proportion of the patients (12-46%) over a one-year period. A Mediterranean diet, which is low in both refined, starch-rich foods and high-sugar drinks, seems to result in the best outcomes. However, again the compliance and quality of lifestyle counselling are of crucial importance. Lifestyle medicine deserves serious attention in clinical practice. Veel chronische, niet-overdraagbare aandoeningen worden voor een belangrijk deel door een ongezonde leefstijl veroorzaakt. Een voorbeeld hiervan is diabetes mellitus type 2 (DM2). Leefstijlinterventies bij personen met een sterk verhoogd risico op DM2 laten zien dat dat risico aanzienlijk kan worden verminderd. De risicoreductie neemt wat af in de tijd, maar deze is nog aanwezig op de termijn van meer dan 10 jaar. Een betere volgzaamheid van de interventie en een betere en langdurigere begeleiding hierbij leiden tot een grotere risicoreductie. Ook bij mensen die al DM2 hebben kan verandering van leefstijl gunstige effecten hebben: op de termijn van 1 jaar kan de aandoening bij een behoorlijk deel (12-46%) van de patiënten in remissie komen. Een mediterraan voedingspatroon, waarin geraffineerde, zetmeelrijke producten en suikerhoudende drank worden verminderd, lijkt de beste resultaten te bieden. Maar ook hier zijn de mate van therapietrouw en de kwaliteit van de begeleiding van doorslaggevend belang. Leefstijlgeneeskunde verdient serieuze aandacht in de klinische praktijk