Przedmiotem artykułu jest analiza różnorodnych związków frazeologicznych w debiutanckim tomie Wiosna i wino Kazimierza Wierzyńskiego. Dla skamandryty idiomy stanowiły wyznacznik żywej mowy potocznej i mechanizm uniezwyklenia języka. Poeta zastosował różnorodne innowacje frazeologiczne: derywacje frazeologiczne, zabieg metaforycznego odświeżenia idiomu, kontaminacje frazeologiczne, dodanie czy odjęcie komponentu idiomu, defrazeologizację, wykorzystanie idiomu jako nośnika mowy potocznej czy narzędzia wirtualnej gry z czytelnikiem
