'Uniwersytet Jagiellonski - Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellonskiego'
Doi
Abstract
Celem artykułu jest identyfikacja władzy algorytmów, interpretowanych jako zmitologizowane, reifikowane "maszyny kultury", stanowiących nowe relacje "kultury algorytmicznej" w nowomedialnej cyberprzestrzeni. Algorytmów rozumianych z humanistycznej perspektywy jako związek kodu, założeń projektowych, kontekstu instytucjonalnego i kulturowego oraz użytkownika. W cyfrowych medialnych ekosystemach uznajemy obecność algorytmów jako niezbędną, przypisując im zbawczy potencjał rekompensowania ludzkich ułomności - mają ograniczać stronniczość mediów, wykonywać zadania wyszukiwania, rozpoznawania wzorców i kompresji danych oraz automatycznych korekt - wszystko lepiej, szybciej, dokładniej niż człowiek. Analiza znaczenia algorytmu i, generalnie, cyfrowych technologii w mediach rzadko jednak wykracza poza proste schematy, w zgodzie z którymi stanowią one ultranowoczesne, neutralne (choć niełatwe do poznania) elementy infrastruktury informatycznej i zarządzania w ekosystemie nowych mediów. Zwykle postrzegana rola algorytmów w mediach jest taka, jaką chcieliby ją widzieć zarządzający Google, Facebookiem, Twitterem i innymi organizacjami, które same siebie identyfikują jako technologiczne (a nie medialne), bez wpływu na społeczne postawy, a zatem bez odpowiedzialności za nie. Tymczasem interpretacja algorytmicznych rozwiązań w kategorii władzy jest nie tylko uprawniona, ale niezbędna, choćby w kontekście dyskusji o odpowiedzialności organizacji nowomedialnych (technologicznych) w środowisku postprawdy. Taką też interpretację władzy algorytmów organizacji nowomedialnych zaproponowano w niniejszym artykule.The aim of the article is to identify the power of algorithms interpreted as mythologized and reified culture machines which establish relations in the new media cyberspace of the algorithm culture.From the humanistic point of view, algorithms are understood as a relation between a code, project assumptions, the institutional and cultural context, and a user. In digital media ecosystems, we consider the presence of algorithms to be indispensable, and we attribute them with the redemptive potential of compensating for human limitations - they are supposed to restrict the bias of media, to perform browsing tasks, to recognise patterns, and to provide data compression and automatic correction. All of this is done better, faster, and more accurately than if performed by people. The analysis of the significance of media algorithms, and of the digital media technologies in general, scarcely goes beyond the simple schemes according to which they come across as ultra-modern, neutral (although not easy to be recognised) elements of IT infrastructure and management in the eco-systems of new media. Usually, the role of algorithms in media is perceived in the way the management of Google, Facebook, Twitter, and other organisations would like to perceive it. Such organisations call themselves technological companies (not media organisations) without any influence on social attitudes and hence without any responsibility for them. When viewed in the context of the discussion about responsibility of new media (technological) organisations in the post-truth environment, the interpretation of algorithmic solutions in the category of power becomes not only legitimized but also indispensable
