Praca omawia stanowiska polskich historycznej, publicystek i pisarek (Dionizji Wawrzykowskiej-Wierciochowej, Heleny Duninówny, Alicji Dorabialskiej i Jadwigi Żylińskiej) - aktywnych w międzywojniu intelektualistek działających na rzecz emancypacji, które po latach, w okresie Polski Ludowej, wspominają czasy przedwojenne i porównują - czasem wprost, czasami pośrednio - współczesną im sytuację (prawną, obyczajową, naukową) kobiet. Z ich wspomnień wyłania się przeszłość, ale także teraźniejszość, wobec której mają ambiwalentne uczucia. Jedne z uwagą, niepokojem, niepewnością, sceptycyzmem, inne z entuzjazmem i radością przyjmują role, jakie realizują w społeczeństwie PRL kobiety