Receptor membrane diffusion

Abstract

Plazmatska i druge stanične membrane odvajaju prostor specijalne namjene i uvjeta, te služe kao mjesto odvijanja staničnih procesa. Premda sastav membrana ovisi o funkciji, sve su membrane lipidni dvosloji prožeti proteinima. Membrane opisujemo modelom tekućeg mozaika prema kojem je slobodan prijelaz lipida iz jednog sloja u drugi, te je dopuštena difuzija lipida i proteina. Smanjenje dodirnih površina hidrofobnih molekula i vodenog otapala entropijski je povoljno zbog čega su membrane samoorganizirajuće strukture. Cilj ovog rada bio je proučiti međusobni odnos sastavnih komponenti membrana, te na temelju tih spoznaja povezati difuziju na membrani s ograničenjima koja proizlaze iz interakcija unutar membrane i njoj okolnih struktura. Prijenos živčanih signala neuronima kompleksna je mreža strukturnih, difuzijskih i elektrostatskih čimbenika. Ne postoji jedinstven model koji opisuje difuziju na biološkoj membrani jer promjenjivost sastava, te broj struktura i procesa vezanih uz membrane ostavlja puno mjesta za razvitak različitih teorija o razlozima usporenosti difuzije.Apart from being an active biological structure, plasmalemma and other cell membranes separate intraplasmic space, which possess special features and purpose. Membranes are lipid bilayers with embedded proteins and function-specific structures. Liquid mosaic characteristics of membranes allow lipid flip-flops between leaflets and diffusion of lipids and proteins within one leaflet. Due to entropy-driven clustering of hydrophobic tails, lipids spontaneously form bilayer self-sealing membranes. Within the framework of this thesis, structural and functional interactions of membrane components were sought into with intention of coupling diffusion rate decrease with formation of molecular interactions between membrane (and cellular) components. Action potential formation and transmission is a complex interplay of neurone structure, diffusion and electrical properties of neurons. A variety of membrane diffusion models exists as a consequence of membrane omnipresence and variability