[Resumo] Breve percorrido polo tempo compartido e a amizade entre Herminio Barreiro e o autor do texto, Xosé Neira Vilas

Neira Vilas, Xosé

Sarmiento Revista galego-portuguesa de historia da educación

Repositorio da Universidade da Coruña

37SarmientoISSN: 1138 - 5863Herminio BarreiroXosé NEIRA VILASCoñecémonos persoalmente na Habana en 1971 (eu sabía del por César Arias, do grupo Brais Pinto). Gañara un premio de Radio Habana Cuba e alá foi. Estivo na miña casa. Un día e outro camiñamos xuntos a cidade. Leveino ó Museo da Revolución e ó de Belas Artes, e tamén ó Palacio do Centro Galego; visitamos a casa das Américas, a univer-sidade, o Instituto de Literatura e Lingüística; fomos ás vellas fortalezas, ó Parque Martí... Resultou un encontro entrañable; amigamos deseguida. De volta foi portador do orixinal da miña novela Remuíño de sombras, que editaría Castrelos.Cruzámonos logo algunhas cartas, e en cada viaxe nosa a Galicia, viámonos en Ma-drid ou en Santiago, onde estivemos no seu fogar e coñecemos a Mercedes e ós fillos (dous nenos daquela). Un día preguntoume por Herminio Almendros, aquel educador manchego exiliado en Cuba. Anisia traballaba con el na Editora Juvenil, e puido informalo. Ía ser o protagonista da súa tese de doutoramento; logo cambiou de rumbo e escolleu a Lorenzo Luzuriaga, exiliado na Arxentina.Nunha ocasión levounos ó seu Sisán natal. Coñecemos ós pais e á irmá. O pai (mestre xubilado, que padecera a re presión franquista) mostrounos os seu bacelos de albariño e tamén os do viño espadeiro, que cantara Cabanillas.Presentoume, xenerosamente, en dúas ocasións, na galería Sargadelos de Santia-go: cando dei a coñecer o meu libro de contos Tempo novo, e cando Olegario Sotelo Blanco me entregou un premio do Centro Galego de Barcelona. Outro día levounos ó pazo santiagués de Raxoi, onde o seu amigo Luís Cochón me entrevistou para a tele-visión. Estivo varias veces en Gres, na miña casa paterna (sempre me traía algu nha botella de albariño).Chamábanlle «mestre de mestres». Profesor de Pedagoxía e teórico da renovación pedagóxica de Galicia. Articulista e autor de varios libros (o derradeiro foi Recordar doe, unhas memorias da súa etapa de estudante).Son moitos os recordos. Un día propúxolle a unha ex alumna, María do Carme Reguei-ra, que o tema da súa tese de doutoramento, dirixida por el, fosen os nenos e nenas na miña obra. Cadra que esta amiga vén de rematar o traballo.Xosé Neira Vilas38 Sarmiento / Núm. 15 / 2011 / pp. 37-38Era un galego de lei, un marxista sen volta, un pedagogo vocacional. Era un home de ben, sinxelo, solidario, valente na defensa das súas conviccións.Fóisenos. Perdín un amigo, perdeu Galicia un patriota e a universidade, un profesor exemplar.

Herminio Barreiro

Brief route by the time shared and the friendship between Herminio Barreiro and the text's author, Xosé Neira Vilas.Breve recorrido por el tiempo compartido y la amistad entre Herminio Barreiro y el autor del texto, Xosé Neira Vilas.Breve percorrido polo tempo compartido e a amizade entre Herminio Barreiro e o autor do texto, Xosé Neira Vilas.Breve percurso pelo tempo compartilhado e a amizade entre Herminio Barreiro e o autor do texto, Xosé Neira Vilas

Universidade da Coruña: Servizo de Publicacións

37SarmientoHerminio BarreiroXosé NEIRA VILASCoñecémonos persoalmente na Habana en 1971 (eu sabía del por César Arias, do grupo Brais Pinto). Gañara un premio de Radio Habana Cuba e alá foi. Estivo na miña casa. Un día e outro camiñamos xuntos a cidade. Leveino ó Museo da Revolución e ó de Belas Artes, e tamén ó Palacio do Centro Galego; visitamos a casa das Américas, a univer-sidade, o Instituto de Literatura e Lingüística; fomos ás vellas fortalezas, ó Parque Martí... Resultou un encontro entrañable; amigamos deseguida. De volta foi portador do orixinal da miña novela Remuíño de sombras, que editaría Castrelos.Cruzámonos logo algunhas cartas, e en cada viaxe nosa a Galicia, viámonos en Ma-drid ou en Santiago, onde estivemos no seu fogar e coñecemos a Mercedes e ós fillos (dous nenos daquela). Un día preguntoume por Herminio Almendros, aquel educador manchego exiliado en Cuba. Anisia traballaba con el na Editora Juvenil, e puido informalo. Ía ser o protagonista da súa tese de doutoramento; logo cambiou de rumbo e escolleu a Lorenzo Luzuriaga, exiliado na Arxentina.Nunha ocasión levounos ó seu Sisán natal. Coñecemos ós pais e á irmá. O pai (mestre xubilado, que padecera a re presión franquista) mostrounos os seu bacelos de albariño e tamén os do viño espadeiro, que cantara Cabanillas.Presentoume, xenerosamente, en dúas ocasións, na galería Sargadelos de Santia-go: cando dei a coñecer o meu libro de contos Tempo novo, e cando Olegario Sotelo Blanco me entregou un premio do Centro Galego de Barcelona. Outro día levounos ó pazo santiagués de Raxoi, onde o seu amigo Luís Cochón me entrevistou para a tele-visión. Estivo varias veces en Gres, na miña casa paterna (sempre me traía algu nha botella de albariño).Chamábanlle «mestre de mestres». Profesor de Pedagoxía e teórico da renovación pedagóxica de Galicia. Articulista e autor de varios libros (o derradeiro foi Recordar doe, unhas memorias da súa etapa de estudante).Son moitos os recordos. Un día propúxolle a unha ex alumna, María do Carme Reguei-ra, que o tema da súa tese de doutoramento, dirixida por el, fosen os nenos e nenas na miña obra. Cadra que esta amiga vén de rematar o traballo.https://doi.org/10.17979/srgphe.2011.15.0.4118 ISSN: 1138 - 5863 ISSN-e: 2659 - 9589Xosé Neira Vilas38 Sarmiento / Núm. 15 / 2011 / pp. 37-38Era un galego de lei, un marxista sen volta, un pedagogo vocacional. Era un home de ben, sinxelo, solidario, valente na defensa das súas conviccións.Fóisenos. Perdín un amigo, perdeu Galicia un patriota e a universidade, un profesor exemplar.

Galician

https://hispana.mcu.es/es/registros/registro.do?tipoRegistro=MTD&idBib=13028691

Herminio Barreiro

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

Repositorio da Universidade da Coruña

Universidade da Coruña: Servizo de Publicacións