Od lat słyszymy takie nazwy jak „drapieżni wydawcy” (predatory publishers), „drapieżne czasopisma” (predatory journals) i „drapieżne konferencje” (predatory conferences) – i niestety są to określenia coraz bardziej nasilających się zjawisk w świecie nauki. Autorzy tych pseudonaukowych tworów żerują głównie na
doktorantach i młodych naukowcach, obiecując szybkie publikacje w czasopismach o wysokim wskaźniku Impact Factor. Po co? Podobnie jak w innych formach cyberprzestępczości, przede wszystkim w celu wyłudzenia pieniędzy
