Taha Toros Arşivi, Dosya No: 117-Ahmet Muhip Dranas.



Not: Gazetenin "Politika ve Ötesi" köşesinde yayımlanmıştır.Unutma İstanbul projesi İstanbul Kalkınma Ajansı'nın 2016 yılı "Yenilikçi ve Yaratıcı İstanbul Mali Destek Programı" kapsamında desteklenmiştir. Proje No: TR10/16/YNY/010

Mehmed Kemal

Istanbul Sehir University Repository

*1-6- i -
i ı
POLİTİKA ’ 
VE ÖTESİ
MEHMED I 
—  KEMAL___)
Fahriye
Abla’nın
Şairi
A hmet Muhip Dranas uzun yıllar, 1974’e, 65 ya­sma gelinceye dek şiirlerini bir kitapta toplama­
dı. Oysa çağdaşlan ve yaşıtlan gibi onun da bir 
kitaplık şiiri vardı. Her genç şair, adı biraz palazlan­
maya başladığında bir şiir kitabı çıkarır. Muhip, 
gençliğin yüreklerde tomurcuklanan bu özlemini yen­
miş tir.
«Muhip, şiirlerini bir kitapta toplasana!..» dedi­
ğimizde:
«Adını ne koyayım?»
•Fahriye Abla...»
Biraz kızgın, biraz kırgın yüzümüze bakardı; 
«Bıktım şu Fahriye Abla’dan...» derdi. «Kiminle 
tanıştırsalar, siz Fahriye Abla şiirinin şairi değil mi­
siniz? diye sorarlar. Fahriye Abla öyle bir yere gel­
di ki, bunca şiir yazdım onları da. beni de aştı.»
Bazı şairlerin yazgısıdır bu... Bir ya da iki şiiri 
hep öne geçer... Nazım-, hâlâ Bahri Hazer, Saikım 
Söğüt'le; Necip Fazıl, Kaldmmlar’la, Faruk Nafiz, Han 
Duvarları, Çoban Çeşmesi ile anılır...
Sonunda şiirlerini bir kitapta topladı, öze i bir 
ad koroadı, sadece «Şiirler» dedi. Kitabı çıktığında 
hemen bir tane almıştım. Birgün Ümit Yaşar ve Rauf 
Mutluay'la üçüne eski «Kulis»de rasladım. Hoşbeşten 
sonra.*
«Muhip kitabın çıkmış, hayırlı olsun!» dedim 
«Adresini bilmiyorum, sana hemen göndereyim.» 
Aradan birkaç gün geçti, geçmedi, postadan ki­
tabı çıktı. Sıcak dostluğuyla nasıl gönendim, nasıl 
«evindim bilemezsiniz. Artık edebiyat tarihine mal 
olacaktır, üstüne yazdıklarını buraya aktarmak isti­
yorum, benim için bir öğünç çizgisidir:
«Aziz Mehmed Kemal’e... Bu kitapta sen de var­
sın ve bütün geçmiş güzel günlerimiz... Ama geleceğe 
doğru güzel... Dostluk ve sevgi dolu selamlarımla... 
1974. Ahmet Muhip Dranas»
Ahmet Muhip Dranas’uı şiir alanına girdiği yıl­
larda, Yahya Kemal, «Dün kahkahalar yükseliyor- 
ken evinizden» gibi mısraları bırakmış, ağdalı, Os­
manlI Divan şiirine yönelmişti. Hececiler iyiden iyi­
ye eskimişlerdi. Bir Faruk Nafiz görünüyordu orta­
larda, onun da modası geçiyordu. Nazım Hikmet ve 
Necip Fazıl’m şiiri onu sarmıyordu. Muhip, kendine 
özgü bir şiir arıyordu ama, o neydi? Fransızcası na­
sıldı, bilmiyorum, Fransız şairlerinden bazılarına 
özendiği belli oluyordu. Şiiri dışarlarda arıyordu, 
onu içeri nasıl sokacaktı? Belki de durmadan ara­
yışı ve kıvranması bu yüzdendi:
Kargalar yükselip alçalmadalar 
Kargalar bir garip org çalmadalar
Şimdi rüya görür damlarda
Soluk, uzun yüzlü adamlar
Orglar, kargalar, soluk, uzun yüzlü adamlar, ka­
nı çekilen evler, eriyip dökülen damlar... Yabanimsi, 
alışılmamış bir Tûrkçevi deniyordu. Bu Türkçe ile 
yazılan şiirler çoğu kişice yadırganıyordu, bir yandan 
da ilgiyle izleniyordu.
O yıllarda Ahmet Muhip de bir genç şairdi. Ca­
hit Sıtkı. Orhan Veli, kuşağından şimdi adlan unutu­
lan Hamit Macit, Hayrettin Ziya, Fuat Ömer. Feridun 
Fazıl, Şevket Hıfzı, Reşat Cemal gibi bir şairdi. Ya­
vaş yavaş hepsini aşarak, kendi ününü kendi sağlaya­
rak şiir alanına çıktı. Kitabı yoktu ama, şiirleri bel­
leklerde idi. Arayanlar şiirlerini, yayınladıysa bir der­
ginin yapraklan arasında, vaymlamadıysa cebin­
den çıkanp okuduğu buruşuk kağıtlarda bulabi­
lirlerdi.
Şimdi kitabım kanştınrken bakıyorum da, kita­
bının başma «Selam» şiirini almış. Neden Fahriye 
Ab la  şu, bu değil de Selâm? Belki ne yapmak istedi­
ğini en çok bu şiirinde belirlemiştir, kimbilir?
Ahmet Muhip Dranas’m şiirlerini eskilerin de­
yimiyle bir «mısra-ı ber — ceste» sananlar çoktur. 
Oysa çoğu şiirinde bir öykü vardır. Bence gizli bir 
öykünün şairidir, bir öykü anlatmıştır.
Türkü söyleyip bir kız sudan gelir, yeşil pen­
cereden bir gül atar, peşine bir korku gibi düşer, 
bir ErzincanlIya varıp gider. Ağn  olur, kımız olur, 
bir atlı karınca bazan...
Hep bir öykü vardır.
Dostoyevski’nin karanlık dünyasını sevdiğini 
sanıyorum. Bu karanlık dünyada ne bulurdu? Para­
ca sıkıştığında bunca dünya yazarları arasından 
Dostoyevski’yi seçer, ondan bir şeyler çevirirdi Bu­
dala, Ecinniler onun diliyle girmiştir Türkçemize...
Şiirdeki büyük ününe karşın siyasette önü hep 
kapanmıştır. Doğduğu kentten milletvekili olmayı 
çok istemiştir; Sinop’tan... Fakat her adaylığım koy­
duğunda karşı parti kazanmış, koymadığında kendi 
partisi milletvekili çıkarmıştır. Hepimiz gibi baş­
langıcında Demokrat Parti’yi tutmuştur. Sonra he­
pimiz Demokrat Parti'den soğuduğumuzda sonuna 
kadar direnmiştir. Biz DP’nin özgürlükler sunarak 
iktidara gelip, özgürlükleri kısmasına karşı çıkıyor­
duk. Belki de özgürlüğü daha yaygın, daha geniş bir 
dünyada tattığı için özgürlüklerin kısılmasına kızmı­
yordu, yerinde duruyordu.
Demokrat Parti ona çok şey vermemiştir; yöne­
tim kurulu üyeliği, tiyatroda edebi kurul üyeliği, 
çok şey değildir. Onun verdikleri aldıklarından da­
ha çoktur. Yakınlan arasında siyasette beceri gös­
teremediği kânısı vardır.
Bir ara sola doğru açılır gibi oluyordu. Sanıyo­
rum 1946'larda bir gün Sağlık Parkında otururken 
bana şöyle demişti;
«Esat Adil, beni partisinin il başkanı yapmak is­
tiyor. Rifat İlgaz’la haber salmış ne dersin?»
«Kendini uzun bir siyaset yolculuğuna hazır gö­
rüyor musun?»
«Hayır.»
«Öyleyse!..»
Bir daha adını anmadı. Siyasette rahat sandığı 
bir limana sığındı, orada kaldı.
Büyük şairler kuşağından geldiğini biliyordu. 
Bu, bir şiir bilinci idi. Bu şiir biiinci her şiirinde so­
mutlaşarak kendini göstermiştir. Güncel yaşamın sı­
kıntılarını boşlayıp, tarihin sınırlan içine girdiğini 
örnekliyordu. Kendi kendisiyle şöyle hesaplaşır:
Gel bakalım Ahmet Muhip Dranas,
Otur.
Gün batıyor ğörmııyor musun?
Her vakit böyle hoş bir akşam olmaz;
Be koştur içkici, bize içki suni
Son günlerinde bir yalnız adamdı, kalabalıklar 
içinde kocaman bir yalnız adam!
Bundan birkaç ay önce, bir akşam üzeri, Anka­
ra’da, Bulvarda rasladım. Kollarım ardına bağla­
mış. tek başına, dalgın yürüyordu.
«Merhaba Muhip!»
«Ooo. sen İstanbul'da değil misin?»
«Evet.»
«Ne iyi ettin de gittin, burda kimseler kalmadı, 
çök yalnızlık çekiyorum.»
İçki İçmiyordu. Piknik’e girdik, bir meyve suyu 
içti. Eski günleri andık. Biliyordum ki bir yalnız 
adamdı.
İstanbul Şehir Üniversitesi Kütüphanesi 
Taha Toros Arşivi


Fahriye Abla'nın şairi

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

Istanbul Sehir University Repository