Bu Çalışmada edebiyatta övgü geleneğinin tarihine kısa bir bakışla Türk edebiyatının ilk
yazılı örneklerinden Orhun abideleri, eski Uygur metinleri ve Karahanlı dönemi eserlerindeki
hakan sevgisi ve hakana övgü çeşitli yönleriyle incelenerek araştırma kapsamına alınmıştır.
Hakan ve hükümdarların övülme sebepleri, övgü türünün özellikleri, işleniş şekli, konuları,
yazılma sebepleri, hükümdar- şair ilişkileri dönemin özellikleri gözününde bulundurularak
sosyal yönleriyle incelenmeye çalışılmıştır. Bu esnada Türk edebiyatında sonraki dönemlerde
ortaya konan methiye edebiyatı ile de zaman zaman paralellikler kurulmuştur.
Çalışma, var olan bir durumu belge incelemeye dayalı bir biçimde betimlediği için nitel veri analizi
tekniklerinden yararlanılarak gerçekleştirilen tarama modelinde betimsel bir çalışmadır.
Anahtar Sözcükler: methiye geleneği, övgü, Orhun abideleri, Uygur ve Karahanlı edebiyatt: Panegyric poetry, defined in this narrow sense, is a type of poetry which offers a high
praise of a person (usually a leader who possesses a power). Being part of qasida and masnavi of
Medieval (Divan) Literature, panegyric poems were written using special patterns and rhyming
schemes. The purpose of panegyric poems was to please someone praised in the poem.
Panegyric poetry is a turn of phrase that includes not only literary genre of medieval literature. In
every literary period it can be seen with different contents and forms such as prose or poetry that
reflects political, economic, social and cultural features associated with a period.
Whatever the purpose of praises or dedications writing was, even if they included exaggerated
expressions, they were important for the reflection of relationships between rulers and poets,
activities and artistic pleasures of rulers and etc. Generally, the approach of panegyric poetry in
Soviet and Iran philology is very cynical. This cynical and judgmental view of panegyric poetry
doesn`t apprise Turkic ruler`s contribution to development of literary process and other arts.
This study concentrates on the relationship of the panegyric works with Turkic rulers in different
literary periods of Turkic literature, especially from pre-Islamic period until Karahanli literature
with a special focus on the reflection of the characteristics of that time
