Condolence culture as a product of social capital and grief counseling as an ınstitutional service: the examples of Turkey and Germany

Abstract

Bir sosyal sermaye birikimi olarak değerlendirilen taziye kültürü, Türk geleneğinde büyük önem arz etmektedir. Taziye kültürünün yas sürecindeki bireylerde psikolojik, sosyal ve manevi bakımdan teskin edici, yatıştırıcı ve iyileştirici bir etkisi olduğu bilinmektedir. Almanya’da taziye merasimleri, sınırlı sayıda aile mensubu ve yakın çevre tarafından icra edilmektedir. Ancak Almanya’da özellikle hastanelerde ve yaşlı bakım merkezlerinde terminal (tedavisi olmayan) hastalıklara yakalanmış hasta ve ailelerine yönelik profesyonel yas danışmanlığı hizmeti yaygındır. Ölüme refakat/destek hizmeti ve yas danışmanlığının gayesi, ölecek kişiye manevi bakım ve rehberlik sağlamak suretiyle ölümün fiziki ve psikolojik sıkıntılarını hafifletmektir. Almanya’daki bütün hastalar insan onuruna yaraşır ölüme refakat hizmetleri ve yas danışmanlığı alma hakkına sahiptir. Her ne kadar Türkiye’de yas danışmanlığı henüz mesleki/kurumsal şekliyle oluşmamış ise de sosyal sermayenin bir yansıması olarak taziye kültürü Türk toplumunun tabii canlılığını ve dayanışmasını korumaktadır. Netice itibariyle sosyal sermayenin etkisiyle, taziye kültürünün yaşamakta olduğu Türkiye’de, yas danışmanlığının kurumsal bir hizmete dönüşmesi gecikmektedir. Ancak modernleşen toplum ve kent hayatı, bu sosyal sermayenin sürdürülebilirliğini azaltmaktadır. Bu sebeple kurumsal bir hizmet olarak yas danışmanlığının uygulandığı Almanya örneği, Türkiye’ye örnek teşkil edebilmesi ve uygulamaya yeni açılımlar sağlayabilmesi amacıyla çalışmaya konu olmuştur.Condolence culture as an accumulation of social capital is an important matter in the Turkish tradition. It is known that the condolence culture has, especially in psychological, social and spiritual areas, curative, rehabilitative and improving effects on people who are in a grief process. Condolence ceremonies in Germany are performed by a limited number of family members and close circle. However, in Germany, professional grief counselling for the patients who have terminal diseases as well as for their families, especially in hospitals and nursing homes, are widespread. Assistance for the terminally ill, and grief counselling for their surrounding aim at comforting them in the face of their physical and psychological ordeal through spiritual care and ministry. All patients in Germany are entitled to humane terminal care and grief counselling. Although the grief counselling in Turkey is not yet formed in a corporate/professional form, the condolence culture as a reflection of social capital guards the natural vitality and the solidarity in the Turkish society. The impact of social capital, a result of condolence cultures that live in Turkey, delays the transformation of grief counseling into a professional service. However, social modernization and urbanization reduce the sustainability of this social capital. Therefore, the implementation of grief counseling as a professional consultancy service in Germany can set an example for Turkey, and can provide new insights into the practices mentiond in this study