A Political Assessment of the Democratization Policy in Turkey Between 2004 and 2015

Abstract

Türkiye’nin 2000’li yıllarının önemli kamu politikalarından birisi, belki de en önemlisi, Kürtlere ve Alevilere yönelik demokratikleşme politikasıdır. 2004’te gündeme gelen bu politika yaklaşık 10 yıl sürecek bir kamusal tartışmayı da beraberinde getirmiştir. Siyasetçiler, sivil toplum kuruluşları ve medyanın dâhil olduğu bu tartışma sonucunda yönetimdeki hükümetlerin aldığı kararlarla birlikte bazı politikalar yürürlüğe konulmuştur. Bu makalede, 2004–2015 yılları arası Kürt ve Alevilere yönelik demokratik açılım politikası bir kamu politikası olarak ele alınarak Ş. Aktürk’ün geliştirmiş olduğu etnisite rejimleri tasnifi ışığında, kurumsal analiz modeli ve süreç analizi (işlevsel analiz) modeli perspektifinden değerlendirilmektedir. Makalenin ulaştığı nihaî sonuç, bu kamu politikalarının Türkiye’yi anti-etnik rejimden çok-etnili rejime geçirecek derecede başarılı olduğu, ancak politikayı başlatan siyasî yönetimin ilk başta amaçladığı düzeyde başarılı olamadığı yönündedirA significant public policy in Turkey throughout 2000s is the democratization policy towards the Kurds and Alevis. Initiated in 2004, this policy triggered a prolonged public debate, at the end of which some policies were put into effect. Taking this democratization effort as a public policy, this article assesses it, in light of the classification of the regimes of ethnicity developed by Ş. Aktürk, by employing institutional analysis and process (functional) analysis models. The finding of this article is that this public policy has become successful to the extent that Turkey has been transformed from anti-ethnic regime into multi-ethnic regime, but not to the extent that the government which started this policy has initially aimed