Taha Toros Arşivi, Dosya No: 169-Sabahattin Kudret Aksal.

Not: Gazetenin "Evet/Hayır" köşesinde yayımlanmıştır

Akbal, Oktay

Istanbul Sehir University Repository

/jj<54 L
LIİYET 24 N İSAN 1993 CUMARTESİ *
EVET-HAYIR
İKİ İNSAN, İKİ YAZGI...
T URGUT Özal sonsuzluğa gitti. Çok sevgili ar­kadaşım Sabahattin Kudret de ondan bir gün önce bu dünyadan koptu. İlginç bir rastlantı! 
Biri politika, biri sanat adamı iki insan, birer gün a- 
rayla öldüler, yine birer gün arayla toprağa verildi­
ler...
Erenköy’de, Galip Paşa Camii’nde Sabahattin 
Kudret’in tabutuna bakarken düşünüyordum: Şu an­
da Ankara'da büyük törenle Turgut Ozal’ın cenazesi 
de kaldırılıyor. Dünyanın dört bir yerinden gelenler, 
günlerdir sürdürülen beyin yıkama yazıları, gösterile­
riyle şaşkına dönen binlerce insan, Özal’ın ardından 
gözyaşı döküyor, “yağdanlık” dediklerimiz sütunla­
rında özal’ın ne denli eşi bulunmaz bir büyük kişi ol­
duğunu yaza yaza bitiremiyor. Oysa bizler, Türk ya­
zın dünyasının kişileri, şiire, sanata saygılı bir toplu­
luk bir şairin tabutu önünde saygı duruşundayız.
Turgut özal 66 yaşındaydı. Sabahattin Kudret 
73... İkisinin de adı günümüzden öteye kalacak. Ta­
rih kitapları bu iki insana yer verecek. Biri politika ta­
rihlerinde, öbürü de edebiyat tarihlerinde...
Şöyle bir yirmi-otuz yıl geçsia hatta bir elli yıl... 
Diyelim 2050 yılındayız. Turgut Özal için o günün 
kuşakları ne düşünecek? Bir politikacı, becerikli bir 
kişi, başbakanlık, cumhurbaşkanlığı yapmış... Hep­
si bul Elli—altmış yıl sonraki insanların gözünde 6 - 
zal herhangi bir politikacıdan öte bir anlam taşıya­
cak mı?
Zaman acımasızdır. Elli yıl sonrasının tarihçileri 
Özal dönemini inceden inceye araştırınca “kalıcı bir 
değer” bulabilecekler mi? Yoksa tam ters bir sonu­
ca mı varacaklar? ö te  yandan Sabahattin Kudret’in 
şiirleriyle, oyunlarıyla, 1940’tan 1993’e kadar uza­
nan bir zaman parçasının en önemli birkaç sanatçı­
sından biri olarak kalacağı, hep saygıyla anılacağı 
kesin... Şiirleri, oyunları o yılların insanlarına da 
seslenecek, onların da dünyalarını zenginleştire­
cek.
Bir Vottaire’i, bir Goethe’yi, bir Balzac’ı, bir Na­
mık Kemal'i, bir Tevfik Fikret’i, bir Nâzım Hikmet’i 
düşünelim. Daha nice yazarı, sanatçıyı, şairi... Bir 
de onların dönmelerinde yönetimlerin başındaki 
başbakanları, bakanları, daha başka “büyük” a- 
damları!.. Hangileri yaşıyor, hangileri gerçekten ö- 
lüp gitmiş? Balzac’ın romanlarını yazdığı dönemin 
Kralı 10. Charles’ı bilen var mı? Tevfik Fikret’in ya­
şadığı günlerdeki sadrazamı? Zola’yı adalet önüne 
getiren Savunma Bakanı generali?
Sabahattin Kudret’in anısına saygı gösterenle­
rin hepsi içtenlikli insanlardı. Şiiri, sanatı seven... 
Oysa Turgut Bey’in cenazesini bir gericilik gösteri­
sine dönüştüren kalabalıklar öyle miydi? Hele ar­
dından övücü yazılar çiziktirenler! Bu gibi insanlara 
“yazar” demek yanlış olmaz mı? öza l’ı gece-gün- 
düz telefonla arayıp talimat alanlar, Özarın yakınlı­
ğından kimbilir hangi çıkarları sağlayanlar, TV ek­
ranlarında hiç sıkılmadan Özal’ın politikasını, tutu­
munu öteden beri eleştirenlere “Gidin, bakkaldan 
kına alın” diyebilenler, hele hele bir spikerin haddi­
ni aşarak “Şimdi onu eleştirenler salya sümük onu 
övecekler" diye meydan okuması!
Akıllarına bile gelmedi, o günlerde büyük bir şa­
irin dünyamızdan ayrıldığını düşünüp birkaç satırla 
da olsa bu önemli ölüm olayına değinmek... Varsa 
yoksa özal övgüsü, Özal dalkavukluğu! Şimdi yıl­
lardır sürdürdükleri bu alışkanlıktan bakalım nasıl 
vazgeçecekler! Şimdi hangi politikacının eteğine 
yapışacaklar? Hangi çıkar kapılarını bekleyecekler, 
telefonlarla arayıp hizmet sunacaklar!
Turgut Özal’ın talihsizliğidir bu tür yazarcıklara 
yakın olmak, onların övgüleriyle kendinden geç­
mek!.. Oysa bu gibilerin desteğine hiç gerekseme 
duymamalıydı. Kendi öz çabasıyla ulaştığı yüce 
yerlerde kimsenin övgüsü ona bir şey katmazdı. 
Tam tersine!..
Sabahattin Kudret kendi şiirli dünyasında yaşa­
dı. Sanatın gücüne inanarak... Bir güzel dize için 
günlerini gecelerini vererek... Güncel övgülerin de­
ğil, gelecekteki kuşaklara güzel ürünler bırakmanın 
mutlu olmaya yeterli olduğunu bilerek...
İşte iki insan. İki ölüm. İki yazgı.
Taha Toros Arşivi
* 0 0  1 5 1 8 4 9 2 0 0 6 *


İki insan, iki yazgı...

Abstract

Similar works

Full text

Available Versions

Istanbul Sehir University Repository