Zjawisko głupoty oraz postać głupca znajduje swoje odbicie w przysłowiach, sentencjach oraz skrzydlatych słowach we wszystkich językach świata. W językach zachodniosłowiańskich, na przykład w języku polskim i czeskim, znajdują się pewne zbieżności w oddawaniu wizerunku głupca oraz zjawiska głupoty wynikające z faktu bliskiego pokrewieństwa między owymi językami. Zbieżność między językiem angielskim a polskim i czeskim w przedstawianiu tego zjawiska jest wynikiem między innymi tego, że cechy głupców są podobne bez względu na miejsce ich występowania. Cechami tymi są na przykład: gadatliwość osoby głupiej, wysokie mniemanie o sobie, chęć podobania się innym. W związkach frazeologicznych dotyczących głupoty podkreślany jest często fakt, iż prawdziwym głupcem jest ten, kto aż do podeszłego wieku nie zdążył zmądrzeć, a brak rozumu u osób młodych jest być może cechę przemijającą. Mądrość jest wynikiem doświadczenia, a człowiek, który pomimo wielu doświadczeń życiowych nie zyskał rozumu, jest prawdziwym głupcem. W wielu przysłowiach, sentencjach i skrzydlatych słowach podkreśla się fakt, że osób niemądrych jest o wiele więcej niż tych, którym rozumu nie brakuje. Głupiec to także człowiek przesadnie prawdomówny oraz nadmiernie wesoły. Ciekawsze od tego, co jest zbieżne w obrazie głupców i głupoty w językach polskim, czeskim i angielskim, jest to, co dzieli owe obrazy językowe. Uderzający jest przede wszystkim fakt przypisywania głupoty przedstawicielom swoich narodów w przypadku Polaków i Czechów, podczas gdy w przysłowiach i sentencjach angielskich nie odnalazłam tego typu związków frazeologicznych
