Most of these stories are fables that use the art of personification to give animals a voice, leading to their common designation as Aesop’s fables. Initially written in Greek and Latin, these fables were translated into various languages from the fifteenth century onwards. Researchers have indexed these translations, allowing them to be grouped under the Aesopic tradition. Within this framework, Aesop’s stories are analyzed in two categories: “Aesop’s Life” and “Aesop’s Stories.” Almost all Turkish translations focus on Aesop’s stories, with only one including brief information about Aesop’s life in its introduction. The author of Letâ’ifü’l-Hikâyât, found in the Turkish Language Institution Manuscripts (number A306), is unknown. This work begins with anecdotes about Aesop’s life and continues with stories, primarily fables, narrated in his voice. Although this work has been introduced in previous studies, the indices have not been addressed, and misreadings of words in the text have led to inaccurate evaluations. This article seeks to provide a comprehensive account of Letâ’ifü’l-Hikâyât by describing its manuscript copy, language, and orthographic features, by identifying the counterparts of Aesop’s stories in international indices, and by correcting the misinterpretations found in earlier scholarship.Ezop hikâyeleri; Ezop adlı bir köleye atfedilen ve kaynağı Antik Yunan dönemine dayanan anonim hikâyelerdir. Hikâyelerin büyük çoğunluğu, hayvanların teşhis sanatıyla konuşturulduğu fabl türünde olduğu için bu hikâyeler, daha çok Ezop masalları olarak anılır. On beşinci yüzyıla kadar Yunanca ve Latince kaleme alınan masallar, bu tarihten itibaren farklı dillere tercüme edilmiştir. Bu farklı dilde tercüme edilen hikâyeler, araştırmacılar tarafından indekslenmiş ve bu indeksler sayesinde Ezopik gelenek çatısı altında toplanmıştır. Ezopik gelenek çerçevesinde Ezop hikâyeleri, “Ezop’un Hayatı” ve “Ezop’un Hikâyeleri” olmak üzere iki kolda incelenmiştir. Ezop’un Türkçe tercümelerinin neredeyse tamamı Ezop’un hikâyelerine dairdir. Bu tercümelerin yalnızca bir tanesinin giriş kısmında Ezop’un hayatı ile ilgili çok kısa bilgi mevcuttur. Türk Dil Kurumu Yazmaları A306 numarada bulunan Letâ’ifü’l-Hikâyât adlı eserin müellifi belli değildir. Eser, Ezop’un hayatının anlatıldığı hikâyeler ile başlayıp onun ağzından anlatılan çoğunluğu fabl türünde hikâyelerle devam eder. Önceki çalışmalarda bu eser tanıtılmasına rağmen indekslerden hiç bahsedilmemiş, eserdeki kelimelerin hatalı okunması sebebiyle yanlış değerlendirmelerde bulunulmuştur. Bu çalışmada, Letâ’ifü’l-Hikâyât; nüsha, dil ve imla özellikleri bakımından tavsif edilmiş, eserdeki Ezop hikâyelerinin uluslararası indekslerdeki karşılıkları gösterilmiş ve önceki çalışmalardaki yanlış değerlendirmeler düzeltilmiştir
