W niniejszym opracowaniu dokonano szczegółowego opisu i uporządkowania ram instytucjonalnych, które są niezbędne w celu prowadzenia polityki makroostrożnościowej na szczeblu krajowym. W artykule przedstawiono analizę sporządzoną na podstawie bazy danych Międzynarodowego Funduszu Walutowego dla łącznie 60 państw. Z jednej strony zbadano możliwe rozwiązania w zakresie organizacji nadzoru makroostrożnościowego, a z drugiej - siłę narzędzi jakimi dysponuje konkretny organ. W oparciu o szczegółowe informacje pokazano, że sposób organizacji nadzoru makroostrożnościowego oraz siła stosowanych instrumentów są ze sobą współzależne. Główną wartością dodaną pracy jest próba kwantyfikacji modeli nadzoru makroostrożnościowego w dwóch wymiarach: instytucjonalnym i narzędziowym. Na tej podstawie wyodrębniono kilka homogenicznych grup państw stosujących dane modele i pokazano współzależność pomiędzy zmiennymi opisującymi oba ww. wymiary. 
