The Framework Convention on Climate Change, known as the Climate Convention, was signed in 1992 in Rio de Janeiro during the Conference known as the “Earth Summit”. It is the first international agreement entirely devoted to protecting the climate. It aims to stabilize anthropogenic greenhouse gases in the atmosphere and to adapt to climate change. It introduced common but differentiated responsibility of states for problems related to climate change. Several rules of conduct have also been introduced in this regard in order to protect the climate for the benefit of present and future generations. The 1997 Kyoto Protocol implementing the Climate Convention strengthened the role of law in combating climate change by introducing economic instruments, including emission trading and gas emission allowances. The Conference of the Parties to the COP 21 Climate Convention in Paris in 2015 adopted a draft Climate Agreement, the aim of which is to stop the increase in global warming to 2 degrees Celsius by the end of the 21st century through by national contributions regarding the reduction and absorption of CO2. The concept of the European Green Deal in the European Union introduced in 2019 assumes a new sustainable strategy for economic growth in which there will be no net greenhouse gas emissions in 2050 and economic growth will be independent of the use of resources. The European Climate Law does not propose new legal instruments on this subject, apart from those already introduced by the Climate Convention and the Paris agreement.W 1992 r. podpisano w Rio de Janeiro, podczas konferencji określanej mianem „Szczytu Ziemi”, ramową konwencję w sprawie zmian klimatu, zwaną konwencją klimatyczną. Jest to pierwsza umowa międzynarodowa w całości poświęcona ochronie klimatu przed zmianami. Jej celem jest doprowadzenie do stabilizacji antropogenicznych gazów cieplarnianych w atmosferze oraz adaptacja do zmian klimatu. Wprowadzono tam wspólną, lecz zróżnicowaną odpowiedzialność państw za problemy związane ze zmianami klimatu. Wprowadzono też kilka zasad postępowania w tym zakresie, aby chronić klimat dla dobra obecnych i przyszłych pokoleń. Protokół z Kioto z 1997 r., mający charakter wykonawczy do konwencji klimatycznej, wzmocnił rolę prawa w przeciwdziałaniu zmianom klimatu, poprzez wprowadzenie instrumentów ekonomicznych, w tym handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych. Konferencja Stron Konwencji Klimatycznej COP 21 w Paryżu w 2015 r. przyjęła projekt porozumienia klimatycznego, którego celem jest zatrzymanie do końca XXI w. wzrostu globalnego ocieplenia do 2°C poprzez m.in. kontrybucje narodowe dotyczące redukcji i pochłaniania CO2. Wprowadzona w 2019 r. koncepcja Europejskiego Zielonego Ładu w Unii Europejskiej zakłada nową zrównoważoną strategię na rzecz wzrostu gospodarczego, w której w 2050 r. nie będzie emisji netto gazów cieplarnianych, a wzrost gospodarczy zostanie oddzielony od wykorzystania zasobów. W europejskim prawie o klimacie nie proponuje się nowych instrumentów prawnych w tym przedmiocie poza tymi, które zostały już wprowadzone przez konwencję klimatyczną i porozumienie klimatyczne
