Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie
Abstract
From the outset, Pope Francis\u27 pontificate has been marked by a clear message of openness, mercy and closeness of the Church to all people, regardless of their life circumstances. A particular expression of this pastoral sensitivity can be found in his appeal that baptism should not be denied to anyone who requests it. In the face of dynamic social, cultural and religious changes, contemporary pastoral practice has faced new challenges that call for a reflection on how to implement this papal vision. At the same time, the Church remains faithful to its traditions and norms of canon law, which define the conditions for receiving the sacraments. This has raised the question of whether and how the openness advocated by the Pope can be reconciled with the normative legal framework and the realities of pastoral ministry. The analysis shows that: canon law does not exclude the possibility of administering baptism to individuals but leaves room for pastoral discernment; a request for baptism, even if it does not meet all the formal requirements, can be the beginning of a path to conversion and spiritual growth; and the Church\u27s modern mission requires the integration of theological requirements with pastoral flexibility. Pope Francis\u27 appeal thus finds its practical justification not only in the Church\u27s mission, but also in its deepest identity. A Responsible openness to the request for baptism is not only possible, but even necessary if the Church is to remain faithful to its mission of proclaiming the Gospel to all people.Pontyfikat papieża Franciszka od początku naznaczony był wyraźnym przesłaniem otwartości, miłosierdzia i bliskości Kościoła wobec wszystkich ludzi, niezależnie od ich sytuacji życiowej. Szczególny wymiar tej duszpasterskiej wrażliwości wybrzmiewa w jego apelu, zgodnie z którym chrztu nie należy odmawiać osobie, która o niego prosi. W obliczu dynamicznych przemian społecznych, kulturowych i religijnych, współczesna praktyka duszpasterska stanęła przed nowymi wyzwaniami, które domagają się refleksji nad sposobem realizacji tej papieskiej wizji. Jednocześnie Kościół pozostaje wierny swoim tradycjom i normom prawa kanonicznego, które określają warunki dopuszczenia do sakramentów. W związku z tym pojawiło się pytanie o możliwość pogodzenia otwartości postulowanej przez papieża z normatywnym porządkiem prawnym oraz realiami życia duszpasterskiego. Z dokonanej analizy wynika, iż: prawo kanoniczne nie wyklucza udzielenia chrztu osobom znajdującym się w trudnej sytuacji, lecz pozostawia miejsce na duszpasterskie rozeznanie; prośba o chrzest, nawet jeśli nie spełnia wszystkich formalnych wymogów może być początkiem drogi nawrócenia i wzrastania, a współczesna misja Kościoła wymaga łączenia wymagań teologicznych z elastycznością pastoralną. Wezwanie papieża Franciszka znajduje zatem swoje praktyczne uzasadnienie nie tylko w misji Kościoła, ale i w jego najgłębszej tożsamości. Odpowiedzialna otwartość na prośbę o chrzest jest nie tylko możliwa, ale wręcz konieczna – jeśli Kościół chce pozostać wierny swojemu posłannictwu głoszenia Ewangelii wszystkim ludziom
