Latin pontifical and agendas of the Middle Ages confirm a plurality of the blessing texts, a creativity of this liturgical form and, at the same time, people’s hope, which they connected with a sacrifice of people and objects. However, not always have these formulas been connected with the baptismal exorcism liturgy or the exorcisms of demented people. It turns out that they may also be found in the texts of blessing people and objects, which confirm the medieval belief of division the world into a saint and a sinful one. The sinful one needed the purification, and its absolution from sins was often related to an anti-demoniacal thinking. This way of thinking has penetrated into the liturgical books published after the Council of Trent. This article presents the genesis of the convictions mentioned above, which a famous liturgist A. M. Triacca defines as a phenomenon of “enlargement and extension” (di ingrandimento et di estensione) “subject-object” (soggetto-oggetto) of the exorcism. In ancient Christian times, this process is based on passing from exorcising people, who are catechumen and demented by evil spirit, to exorcising objects, for example: water, oil, salt (Tertulian, Orygenes, St. Hipolit, St. Augustine). This process penetrates through the medieval liturgy documents to the modern times and reaches its top in the period of realization the reform of Trent, which results in certain texts confirming the match between the blessing of objects and exorcism formulas. In that period not only are the catechumenate oil, holy anointing oil, holy water, Gregorian water or water used to bless cattle being exorcised, but also incense, bread, Easter palms, oat, radish, rue, ash, medallions and animals such as bees. The last part of the presented article also reminds about exorcisms which, in the period after the Council of Trent, accompanied the blessing of the sick and which, as well as the exorcisms of objects, penetrated to the liturgy books after the second Vatican Council.Łaciński pontyfikał i agendy średniowiecza potwierdzają wielość tekstów błogosławieństwa, twórczość tej formy liturgicznej, a zarazem nadzieję ludzi, którą łączyli z ofiarą z ludzi i przedmiotów. Nie zawsze jednak formuły te łączono z liturgią egzorcyzmów chrzcielnych czy egzorcyzmami osób z demencją. Okazuje się, że można je znaleźć także w tekstach błogosławieństwa ludzi i przedmiotów, które potwierdzają średniowieczne przekonanie o podziale świata na święty i grzeszny. Grzesznik potrzebował oczyszczenia, a jego odpuszczenie grzechów często wiązało się z antydemonicznym myśleniem. Ten sposób myślenia przeniknął do ksiąg liturgicznych wydanych po Soborze Trydenckim. W artykule przedstawiono genezę wspomnianych przekonań, które słynny liturgista A. M. Triacca określa jako zjawisko „rozszerzenia i poszerzenia” (di ingrandimento et di estensione) „podmiotu-przedmiotu” (soggetto-oggetto) egzorcyzmów. W starożytnych czasach chrześcijańskich proces ten polegał na przejściu od egzorcyzmowania ludzi, którzy byli katechumenami i opętanych przez złego ducha, do egzorcyzmowania przedmiotów, np.: wody, oleju, soli (Tertulian, Orygenes, św. Hipolit, św. Augustyn). Proces ten przenika przez średniowieczne dokumenty liturgiczne aż do czasów nowożytnych i osiąga apogeum w okresie realizacji reformy trydenckiej, czego efektem są pewne teksty potwierdzające zgodność błogosławieństw przedmiotów z formułami egzorcyzmów. W okresie tym używa się nie tylko oleju katechumenatu, oleju namaszczenia świętego, wody święconej, wody gregoriańskiej czy wody do błogosławienia bydła, ale także kadzideł, chleba, palm wielkanocnych, owsa, rzodkiewki, ruty, popiołu, medalionów i zwierząt, takich jak: pszczoły. W ostatniej części prezentowanego artykułu przypomniano także o egzorcyzmach, które w okresie po Soborze Trydenckim towarzyszyły błogosławieństwu chorych i które, podobnie jak egzorcyzmy przedmiotowe, przeniknęły do ksiąg liturgicznych po Soborze Watykańskim II
