This contribution constitutes a first attempt at presenting the role of the Salesians Poles in the process of inculturation of Don Bosco\u27s charism in the period from last years of the life of the Founder of the Salesians (about 1888) until the end of the first war world (1918). The first part is dedicated to the genesis of the cure for Italianness in the Salesian Congregation lengths of rectorate of Don Giovanni Bosco (from the beginning of the Salesian Work until 1888) and of Don Michele Rua (1888-1910). Among the factors that favored this process should be highlighted some links between Salesian spirit and Italian spirit deriving from the fact of the Piedmontese origins of the Work of Don Bosco and those linked to the Salesian missionary strategy. Special attention also comes given to the influence that pastoral care gave to the increase in the culture of Italianness among the Salesians of Italian emigrants in Latin America, Papprofitare by the Congregation of financial support from the Italian State for Salesian schools abroad and collaboration with Italica Gens. The second part deals with the specific character of the Polish Salesians during the period of the rectorship by don Rúa. Starting from the Polish origins of these Salesians and subsequently analyzing the type of training they received in the Salesian schools in Italy, we arrive at the observation, that these religious chose the Salesian vocation driven at the same time by the values of faith and Polish patriotism. The third part presents the contribution that the Polish Salesians made to the process of the inculturation of Don Bosco\u27s charism. Their interest or - sometimes - even a real fight for the right recognition of one\u27s national culture I bring some of the Poles up to the abandonment of the Congregation and to the choice of the life of the diocesan priest engaged in pastoral care of fellow countrymen. This phenomenon, together with fidelity to the values of Polish culture of those who remained Salesians, caused a more lively interest on the part of the Society Salesian towards the pastoral care of non-Italian emigrants, in particular the Polish ones and, of consequently I facilitate the liberation of the Salesian charism from the ties to Italy.Ten wkład stanowi pierwszą próbę przedstawienia roli salezjanów Polacy w procesie inkulturacji charyzmatem Księdza Bosko w okresie od ostatnie lata życia Założyciela Salezjanów (ok. 1888 r.) do końca pierwszej wojny świat (1918). Pierwsza część poświęcona jest genezie uzdrowienia włoskości w Zgromadzeniu Salezjańskim długości rektoratów ks. Jana Bosko (od początku dzieła salezjańskiego do 1888 r.) i ks. Michele Rua (1888-1910). Wśród czynników, które sprzyjały temu procesowi, należy wyróżnić pewne powiązania między duchem salezjańskim a duchem włoskim, wynikające z faktu piemonckiego pochodzenia Dzieła Bosko i tych, którzy są związani z salezjańską strategią misyjną. Przychodzi też szczególna uwaga wpływ, jaki duszpasterstwo wywarło na wzrost kultury włoskości wśród salezjanów włoskich emigrantów w Ameryce Łacińskiej, Papprofitare przez Kongregację wsparcie finansowe państwa włoskiego dla szkół salezjańskich za granicą i współpraca z Italica Gens. Druga część poświęcona jest specyfice polskich salezjanów w okresie rektoratu przez don Rúa. Wychodząc od polskiego pochodzenia tych salezjanów, a następnie analizując rodzaju formacji, jaką otrzymali w szkołach salezjańskich we Włoszech, dochodzimy do wniosku, że ci zakonnicy wybrali powołanie salezjańskie, kierując się jednocześnie wartościami wiary i polskiego patriotyzmu. Trzecia część przedstawia wkład polskich salezjanów w ten proces inkulturacji charyzmatu Księdza Bosko. Ich zainteresowanie, a czasem nawet prawdziwa walka dla należytego uznania własnej kultury narodowej wychowuję niektórych Polaków do opuszczenia Zgromadzenia i do wyboru życia zaangażowanego kapłana diecezjalnego duszpasterstwo rodaków. Zjawisko to, wraz z wiernością wartościom św Kultura polska tych, którzy pozostali salezjanami, wywołała żywsze zainteresowanie Towarzystwa salezjańskiego wobec duszpasterstwa emigrantów spoza Włoch, zwłaszcza polskich iz w konsekwencji Ułatwiam uwolnienie charyzmatu salezjańskiego od więzi z Włochami
