Most of the mayors (Pol. wójt) were wealthy individuals who, however, originated from peasant or urban backgrounds. Some also had noble ancestry, such as the mayor from Joniškis, Renald K. Łukoski, and the mayors of Šilėnai and Ramulėnai, Gregorz Juchniewich, etc.). For their service, they received a volok of land exempt from taxes. Thus, the mayors belonged to the socio-economic elite of villages and towns. Kinship ties, friendship, and neighborly relations allowed the office of 'mayor of rural commune' or town to be maintained for a long time (even for several generations). Close relations with the administration of Šiauliai economy enabled them to influence not only the peasants but also certain administrative decisions. Mayors and benchers acted as intermediaries between the village and the manor. The duties of the mayor according to the law from 1649 (reiterated almost in the same wording in 1657) were as follows: to ensure that the subjects lived in the holy Catholic faith and piety, to protect royal properties and estates, to grant vacant plots of land to peasants who were to pay rent, and to oversee the vacant plots. The village heads were also required to participate in court proceedings at the manor. Sources indicate, however, that the influence of the mayors was conditioned by one more factor – their education or ability to read and write. This phenomenon can be observed from the first half to the end of the 17th century (they could even write in Cyrillic, although they usually wrote in the Latin alphabet). The mayors consistently signed their names 'in their own hand' on various documents, tax registers, etc. It can be assumed that the ability to read and write enabled the village heads to actively participate in court matters (which was their obligation according to the manor law), to collect and establish taxes, to represent the interests of the subjects of Šiauliai economy in disputes and conflicts with the administration, with the tenants of the economy, and even with the king, in higher courts (e.g., the Treasury Tribunal of the Grand Duchy of Lithuania), as well as to draft petitions.Większość wójtów stanowili ludzie zamożni, którzy wywodzili się jednak ze środowiska chłopskiego lub miejskiego. Czasem mieli także szlacheckie pochodzenie (wójt janiszski Renald K. Łukowski, wójt Szylan i Ramulan Gregorz Juchniewicz itp.). Za swoją służbę otrzymywali włókę ziemi zwolnionej od podatków. Wójtowie należeli zatem do elity społeczno-gospodarczej wsi i miast. Więzi pokrewieństwa, przyjaźń i sąsiedztwo umożliwiały utrzymanie urzędu „wójta wołosnego” lub miejskiego przez długi czas (nawet przez kilka pokoleń). Ścisłe stosunki z administracją ESz pozwalały wpływać nie tylko na chłopów, ale także na niektóre decyzje administracji. Wójtowie i ławnicy byli pośrednikami między wsią a dworem. Obowiązki wójta według ustawy z 1649 r. (powtórzone prawie w tym samym brzmieniu w 1657 r.) były następujące: zapewnienie, aby poddani żyli w św. wierze katolickiej i pobożności, ochrona posiadłości i majątków królewskich, przekazywanie pustych włok na własność chłopom, którzy mieli płacić czynsz, pilnowanie pustych włok. Wójtowie musieli też brać udział w sądach we dworze. Źródła podają jednak, że wpływ wójtów był uwarunkowany jeszcze jednym czynnikiem – ich wykształceniem lub umiejętnością czytania i pisania. Zjawisko to obserwuje się od I połowy do końca XVII w. (mogli pisać nawet cyrylicą, chociaż zwykle pisali alfabetem łacińskim). Wójtowie trwale podpisywali się „własną ręką” na różnych dokumentach, rejestrach podatkowych itp. Można przypuszczać, że umiejętność czytania i pisania wójtów pozwoliła im brać czynny udział w sprawach sądowych (był to ich obowiązek zgodnie z ustawą dworską), pobierać i ustalać podatki, reprezentować interesy poddanych ESz w sporach i konfliktach z administracją, z dzierżawcami ekonomii, a nawet z królem, w sądach wyższych (np. Trybunał Skarbowy WKL), a także do spisywania suplik
