Artykuł analizuje ewolucję ustrojowej pozycji samorządu terytorialnego w Polsce – od jego genezy w okresie średniowiecza, przez przemiany ustrojowe w czasach zaborów, II Rzeczypospolitej, okres PRL, aż po odbudowę i umocnienie jego pozycji po 1989 roku. Autor omawia kolejne akty konstytucyjne oraz ustawy regulujące funkcjonowanie samorządu, wskazując na zmieniający się stopień jego autonomii, mechanizmy nadzoru ze strony państwa oraz zakres powierzanych mu zadań. Szczególną uwagę poświęca znaczeniu samorządu jako wyrazu zasady decentralizacji władzy publicznej i realizacji idei państwa demokratycznego. Samorząd terytorialny ukazany jest jako dynamiczna instytucja, która mimo historycznych ograniczeń i prób centralizacji, zyskała współcześnie stabilną i silną pozycję w strukturze władzy publicznej, umożliwiając społecznościom lokalnym realny wpływ na sprawy publiczn
