The Council of Trent expected priests to dutifully perform their professional obligations and to shine as examples of Christian life. Although this new ideal was treated as coherent and holistic by both Catholic reformers and historians, the article proposes to analyse it as two separate processes: clerical professionalisation and sacerdotalisation, which represent, respectively, the attempts to modify professional and private lives. Such a distinction not only sheds light on situations when both post-Tridentine goals were not fully aligned but also draws attention to the specificity of Catholic priests, who were expected to change their private lives more than other professional groups. The article offers a preliminary account of the sacerdotalisation in the Polish-Lithuanian Commonwealth from 1569 to 1795. In an attempt to create an anthropological portrait, it is mostly based on egodocuments, with special attention given to the writings of Kazimierz Dziuliński, a parish priest in Słaboszów within the diocese of Kraków from 1676 to 1701. An argument is proposed that, by the final decades of the Polish-Lithuanian Commonwealth, the private lives of priests had come to play a unifying rather than dividing role. Clergy were hierarchically divided and maintained close relationships with laymen according to their rank as well as shared with relative groups many everyday practices, especially feasting and trading. However, the belief in the power of ordination, seminary education, social influence and peer control fostered enough commonality for priests to feel and be perceived as members of a distinguished and relatively elevated group. Generally, at the end of the eighteenth century, priests kept celibacy, exhibited specific nonverbal communication, prayed the breviary, wore clerical garb, and usually read religious literature.Sobór Trydencki oczekiwał od księży sumiennego wypełniania obowiązków zawodowych oraz bycia wzorem chrześcijańskiego życia. Choć oba cele były traktowane łącznie zarówno przez katolickich reformatorów, jak i przez historyków, w artykule zaproponowano ich analizę jako dwóch odrębnych procesów: profesjonalizacji oraz sacerdotalizacji, które odpowiadają próbom zmiany – odpowiednio – życia zawodowego i prywatnego. Takie rozróżnienie pozwala nie tylko uchwycić sytuacje, w których oba cele nie były w pełni zgodne, ale także zwraca uwagę na specyfikę katolickich księży, od których oczekiwano głębszych zmian w życiu prywatnym niż od innych grup zawodowych. Artykuł przedstawia wstępną analizę zmian w życiu prywatnym w Rzeczypospolitej Obojga Narodów w latach 1569–1795. W próbie stworzenia antropologicznego portretu skorzystano przede wszystkim z egodokumentów, ze szczególnym uwzględnieniem pism Kazimierza Dziulińskiego, proboszcza w Słaboszowie w diecezji krakowskiej w latach 1676–1701. Wysunięto tezę, że w ostatnich dekadach istnienia Rzeczypospolitej praktyki życia prywatnego księży sprzyjały tworzeniu wspólnej tożsamości. Duchowieństwo było hierarchicznie podzielone i utrzymywało bliskie relacje z ludźmi świeckimi zgodnie ze swoim statusem społecznym, dzieląc z nimi wiele codziennych praktyk, takich jak ucztowanie i handel. Jednak wiara w moc święceń, wykształcenie seminaryjne, wpływ społeczny oraz kontrola innych księży powodowały, że księża mogli czuć się i być postrzegani jako członkowie osobnej i wyróżnionej grupy. Pod koniec XVIII wieku księża zasadniczo zachowywali celibat, posługiwali się specyficzną komunikacją niewerbalną, odmawiali brewiarz, nosili strój duchowny i czytali przeważnie literaturę religijną
