This article analyzes weaknesses in the rehabilitation process, with particular attention to the various barriers that limit its effectiveness under conditions of isolation. The author points to difficulties related to both individual and group-level change, which significantly affect the effectiveness of the actions taken by Prison Service staff. Despite intensive efforts, it is not always possible to prevent the continuation of criminal careers among some inmates.
The article seeks to identify key barriers that hinder the assessment of the corrective potential of the rehabilitation process and impede the prevention of recidivism. These include, among others, problems related to inmates’ motivation to change, deficits in social competences, the negative influence of the penitentiary environment, and limitations resulting from the distinctive nature of custodial institutions. The author also discusses issues related to insufficient human resources and difficulties in implementing individualized rehabilitation plans that would take into account the unique needs of each inmate.
These considerations aim to contribute to a better understanding of the factors underlying the lack of expected change and to formulate recommendations for improving the quality of rehabilitation interventions, with particular emphasis on the importance of both group-based and individual activities in the rehabilitation process.Artykuł koncentruje się na analizie słabych stron procesu resocjalizacji, zwracając szczególną uwagę na bariery ograniczające jego skuteczność w warunkach izolacji. Autorka wskazuje na trudności związane ze zmianami zarówno indywidualnymi, jak i grupowymi, które znacząco wpływają na skuteczność działań podejmowanych przez pracowników Służby Więziennej. Pomimo intensywnych wysiłków, nie zawsze udaje się zahamować rozwój kariery przestępczej części osadzonych.
W artykule podjęto próbę identyfikacji kluczowych barier utrudniających oszacowanie potencjału naprawczego procesu resocjalizacji i zapobiegania recydywie. Przeanalizowano między innymi problemy związane z motywacją osadzonych do zmiany, z deficytami kompetencji społecznych, wpływem negatywnego oddziaływania środowiska penitencjarnego oraz z ograniczeniami wynikającymi ze specyfiki instytucji izolacyjnej. Autorka omawia również aspekty związane z brakiem odpowiednich zasobów ludzkich oraz trudnościami we wdrażaniu indywidualnych planów resocjalizacji, uwzględniających indywidualne potrzeby każdego osadzonego. Celem rozważań jest lepsze zrozumienie czynników determinujących brak oczekiwanej zmiany osadzonych oraz sformułowanie rekomendacji dotyczących poprawy jakości oddziaływań resocjalizacyjnych, ze szczególnym uwzględnieniem znaczenia działań grupowych i indywidualnych w procesie resocjalizacji
