St. Thomas Aquainas’s aretology is a unique synthesis of the achievements of the most outstanding representatives of pagan antiquity, Plato and Aristotle, enriched by the Light of supernatural Revelation. A special place in Thomas’s lecture on virtues is occupied by the virtue of prudence, which enables man to choose the right means to achieve good. An important component of this virtue – as Aquinas points out – is memory, which is a kind of treasure trove of experiences accumulated throughout human life. Thomas also points to the fact that this virtue applies not only to the conduct of the individual, but also to the realization of the common good of human communities. In the context of these statements, it seems reasonable to apply his reflections on memory to the broader historical memory of nations, which – according to Cicero’s metaphor personifying memory – remains the „teacher of life”.Aretologia św. Tomasza z Akwinu stanowi swoistą syntezę osiągnięć najbardziej wybitnych przedstawicieli pogańskiej starożytności, Platona i Arystotelesa, ubogaconą światłem nadprzyrodzonego Objawienia. Szczególne miejsce w Tomaszowym wykładzie cnót zajmuje zagadnienie cnoty roztropności, usprawniającej człowieka do dobierania właściwych środków służących realizacji dobra. Istotnym elementem składowym tej cnoty – jak wskazuje Akwinata – pozostaje pamięć, stanowiąca swoistą skarbnicę nagromadzonych w ciągu ludzkiego życia doświadczeń. Tomasz zwraca ponadto uwagę na fakt, że cnota ta odnosi się nie tylko do postępowania jednostki, ale dotyczy także realizacji dobra wspólnego ludzkich społeczności. W kontekście tych stwierdzeń zasadnym wydaje się zastosowanie jego refleksji dotyczącej pamięci również do szerzej rozumianej pamięci historycznej narodów, która – w myśl personifikującej tę pamięć metafory Cycerona – pełni zaszczytną funkcję „nauczycielki życia”. 
